The Project Gutenberg EBook of Naar het middelpunt der Aarde
by Jules Gabriel Verne (1828-1905)

This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
almost no restrictions whatsoever.  You may copy it, give it away or
re-use it under the terms of the Project Gutenberg License included
with this eBook or online at www.gutenberg.net


Title: Naar het middelpunt der Aarde

Author: Jules Gabriel Verne (1828-1905)

Release Date: December 1, 2003 [EBook #10349]

Language: Dutch

Character set encoding: ISO Latin-1

*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK NAAR HET MIDDELPUNT DER AARDE ***




Jeroen Hellingman and the PG Online Distributed Proofreaders Team.
Jeroen Hellingman en het PG gedistribueerd proeflees team.








WONDERREIZEN.

JULES VERNE.

NAAR HET MIDDELPUNT DER AARDE.







HOOFDSTUK I


          Prof. Otto Lidenbrock.--Eigenaardigheden van oom.--De
          studeerkamer.


Op Zondag, den 25sten Mei 1863, keerde mijn oom, professor Lidenbrock,
haastig terug naar zijn huisje No 19 van de Koningstraat, eene der
oudste straten van de oude wijk te Hamburg.

De goede Martha zou bijna gedacht hebben veel te laat te zijn, want
het middageten was nauwelijks aan de kook op het fornuis in de keuken.

"Goed," zeide ik bij mij zelven, "als hij honger heeft, zal mijn oom,
die de ongeduldigste mensch is, luide jammerkreten aanheffen."

"Is mijnheer Lidenbrock daar reeds!" riep de goede Martha vol
ontsteltenis, terwijl zij de deur der eetzaal op een kier zette.

"Ja, Martha! maar het eten behoeft nog niet klaar te zijn, want het
is nog geen twee uur. De klok der St. Michaëlskerk heeft pas half
twee geslagen."

"Waarom komt mijnheer Lidenbrock dan t'huis?"

"Dat zal hij ons wellicht zeggen."

"Daar is hij! Ik maak mij uit de voeten. Mijnheer Axel! gij moet het
hem maar onder het oog brengen." En de goede Martha vluchtte naar
de keuken.

Ik bleef alleen. Maar mijn min of meer besluiteloos karakter gedoogde
niet, dat ik den opvliegendste van alle professoren iets onder het
oog zou brengen. Ik maakte mij dus gereed om voorzichtig naar mijn
bovenkamertje te wijken, toen de huisdeur op hare hengsels knarste,
zware voetstappen de houten trap deden kraken, en de heer des huizes,
de eetzaal doorgaande, terstond zijn studeervertrek binnenstormde.

Maar in dien snellen loop had hij zijn stok met een knop in den vorm
van een notenkraker in een hoek, zijn grooten hoed, tegen de vleug
in opgeborsteld, op de tafel gesmeten, en riep hij zijn neef met een
bulderende stem toe: "Axel, volg mij!"

Ik had nog geen tijd gehad om mij te bewegen, toen de professor
mij reeds op den toon van het levendigste ongeduld toeschreeuwde:
"Hoe is het, zijt gij er nog niet?"

Ik stoof het vertrek van mijn geduchten oom binnen.

Otto Lidenbrock was, ik erken het gaarne, geen kwaad mensch; maar,
als er geene ondenkbare veranderingen plaats hebben, zal hij als een
echte zonderling sterven.

Hij was professor aan het Johannaeum en hield een cursus over
de delfstofkunde, waarbij hij zich geregeld een paar keeren boos
maakte. Niet dat hij er zich over bekommerde of zijne leerlingen zijne
lessen vlijtig bijwoonden, of zij hem oplettend volgden en of zij er
later eenig voordeel van zouden hebben; die beuzelingen verontrustten
hem niet. Hij onderwees "subjectief," zooals de duitsche wijsgeeren het
noemen, voor zich zelven en niet voor anderen. Hij was een baatzuchtig
geleerde, een put van geleerdheid, welker katrol knarste, als men er
iets uit wilde halen. Met één woord, een vrek.

Er zijn in Duitschland eenige professoren van dat slag.

Ongelukkig was mijn oom niet zeer vlug bespraakt, wel niet in den
huiselijken kring, maar toch als hij voor het publiek sprak, en dat
is een lastig gebrek voor een redenaar. Zoo bleef de professor bij
zijne voordrachten in het Johannaeum dikwijls steken; hij worstelde
tegen een weerbarstig woord, dat niet van zijne lippen wilde vloeien,
een van die woorden die tegenstand bieden, opzwellen en zich eindelijk
uiten onder den niet zeer wetenschappelijken vorm van een vloek. Van
daar zijn hevige toorn.

Er komen in de delfstofkunde vele half grieksche, half latijnsche
namen voor, die moeielijk uit te spreken zijn; van die ruwe benamingen,
die de lippen van een dichter pijn zouden doen. Het zij verre van mij
eenig kwaad van die wetenschap te willen zeggen. Maar ten opzichte van
kristalen met zes ruitvormige vlakken van retin-asphalt-harsen, van
gheleniten, van fangasiten, van loodhoudende-molybdaenumzuur zouten,
van manganesium (tungsteenzuur) zouten en van zirconium titanium,
kan zelfs de vlugste tong zich wel eens verspreken.

In de stad was dit vergeeflijke gebrek van mijn oom zeer goed
bekend. Men maakte er misbruik van, men wachtte er op bij gevaarlijke
zinnen, hij werd woedend en men lachte, hetgeen niet beleefd is, zelfs
voor Duitschers. Derhalve was er wel altijd een groote toevloed van
hoorders bij de voorlezingen van Lidenbrock, maar velen woonden ze
daarom getrouw bij om zich te vermaken met den bespottelijken toorn
van den professor.

Niettemin, ik kan het niet genoeg herhalen, was mijn oom een echt
geleerde. Hoewel hij somtijds door al te ruwe behandeling zijne
monsters brak, voegde hij toch bij het genie van den geoloog den
blik van den mineraloog. Met zijn hamer, zijn stalen stift, zijn
kompasnaald, zijn blaaspijp en zijn fleschje salpeterzuur was hij
een zeer sterk man. Op de breuk, het voorkomen, de hardheid, de
smeltbaarheid, den klank, den geur, den smaak van het een of ander
metaal af, rangschikte hij het, zonder aarzelen, onder eene der zes
honderd soorten, die de wetenschap tegenwoordig telt.

De naam van Lidenbrock werd dan ook met eere genoemd op de gymnasiën
en in de verschillende maatschappijen des lands. Humphry Davy,
Humboldt, de kapiteins Franklin en Sabine verzuimden niet hem op
hunne doorreis te Hamburg te bezoeken. Becquerel, Ebelmen, Brewster,
Dumas, Milne Edwards, raadpleegden hem gaarne over de belangrijkste
vraagstukken der scheikunde. Deze wetenschap had aan hem zeer schoone
ontdekkingen te danken, en in 1853 was te Leipzig eene verhandeling
over de transcendente kristallographie door professor Otto Lidenbrock
verschenen, een groote foliant met platen, die echter de kosten
niet goedmaakte.

Voeg daar nog bij, dat mijn oom conservator was van het mineralogisch
museum van den heer Struve, gezant van Rusland, eene kostbare
verzameling, die eene europeesche vermaardheid genoot.

Dat was de persoon, die mij ongeduldig aansprak. Stel u een grooten,
mageren man voor, met een ijzeren gestel en met blonde haren, die hem
eer veertig dan vijftig jaar deden schijnen. Zijne groote oogen rolden
onophoudelijk rond achter een ontzaglijken bril; zijn lange, dunne neus
geleek op een scherp lemmet; de booze wereld beweerde zelfs dat hij
magnetisch was en ijzervijlsel aantrok. Louter laster; hij trok slechts
snuif aan, maar, ik wil er niet om liegen, in groote hoeveelheid.

Als ik hier nu nog bijvoeg, dat mijn oom wiskundig berekende schreden
deed van drie voet, en als ik zeg, dat hij onder het loopen zijne
vuisten stijf gesloten hield, het teeken van een onstuimigen aard,
zal men hem genoeg kennen om juist niet bijzonder op zijn gezelschap
gesteld te zijn.

Hij woonde in zijn huisje in de Koningstraat; eene woning half
van hout, half van steen, met een gevelmuur met trappen; zij had
het uitzicht op eene van die bochtige grachten, die zich door de
oudste wijk van Hamburg kronkelen, welke de brand van 1842 gelukkig
gespaard heeft.

Het oude huis hing wel is waar een weinig over en bedreigde de
voorbijgangers; het dak stond scheef, even als de pet van een student
van het Tugendbund; de loodrechte richting liet wel wat te wenschen
over; maar over het geheel hield het zich goed, dank zij een ouden
olmboom, die stevig aan den voorgevel was vastgegroeid en in de lente
met zijne bloesemknoppen door de vensterruiten drong.

Mijn oom was rijk voor een duitsch professor. Het huis, met al wat er
in was, behoorde hem in vollen eigendom toe. Wat er in was bestond
uit zijn petekind Gräuben, een meisje van 17 jaar, de goede Martha
en mij. In mijne dubbele hoedanigheid van neef en pupil werd ik zijn
handlanger bij zijne proefnemingen.

Ik beken gaarne, dat ik mij met de borst op de geologische
wetenschappen toelegde; het bloed van een mineraloog vloeide door
mijne aderen en ik verveelde mij nooit in gezelschap van mijne
kostbare steenen.

Kortom, men kon in dat huisje in de Koningstraat gelukkig leven,
ondanks het ongeduld van zijn eigenaar; want, al was hij soms wat
ruw, toch hield hij veel van mij. Maar die man kon niet wachten en
was zelfs voortvarender dan de natuur. Wanneer hij in April in de
bloempotten van zijn vertrek stammetjes reseda of volubilis geplant
had, ging hij regelmatig iederen morgen aan de blaadjes trekken om
hun groei te verhaasten.

Tegenover zulk een zonderling zat er niets anders op dan te
gehoorzamen. Ik vloog dus naar zijne kamer.



HOOFDSTUK II


          Een fraai boek.--Een merkwaardige inhoud.--Het oude document.
          --Wat het oude papier kostte.


Die kamer was een waar museum. Alle monsters uit het delfstoffenrijk
waren, in de uiterste orde, van opschriften voorzien naar de drie
groote afdeelingen van brandbare, metaalachtige en steenachtige
delfstoffen.

Of ik ze kende, die bronnen der delfstofkunde! Hoe menigmaal had
ik in plaats van met jongens van mijne jaren te spelen, er behagen
in gevonden om die potloodertsen, die koolblende, die steenkolen,
die bruinkolen, die turven af te stoffen! En de jodenlijm, de
harsen, de organische zouten, die voor het geringste stofje bedaard
moesten blijven! En die metalen, van het ijzer af tot het goud toe,
wier betrekkelijke waarde verdween bij de volstrekte waarde als
wetenschappelijke voorbeelden! En al die steenen, waarmede men het
huis in de Koningstraat had kunnen herbouwen, zelfs met eene mooie
kamer er bij, die mij zoo goed zou aangestaan hebben!

Maar bij mijn binnentreden in het vertrek dacht ik in het geheel niet
aan die wonderen. Al mijne gedachten bepaalden zich tot mijn oom. Hij
lag gedoken in zijn grooten armstoel met utrechtsch fluweel bekleed
en hield een boek in de hand, dat hij met de diepste bewondering
beschouwde.

"Welk een boek! welk een boek!" riep hij uit.

Deze uitroep herinnerde mij dat professor Lidenbrock in zijne verloren
oogenblikken ook een boekengek was; maar een oud boek had in zijne
oogen alleen waarde als het onverkrijgbaar of tenminste onleesbaar was.

"Welnu," zeide hij mij, "ziet gij het dan niet? Het is een
onwaardeerbare schat, dien ik dezen morgen gevonden heb bij het
doorsnuffelen van den winkel van Hevelius, den jood."

"Heerlijk!" antwoordde ik met eene gemaakte geestdrift.

Maar waartoe diende dan ook de ophef over een ouden kwartijn in
grof kalfsleeren band, een geelachtig boek, waaruit een verkleurd
leesteeken hing?

Intusschen kwam er maar geen einde aan de uitroepen van bewondering
van den professor.

"Zie," zeide hij, zich zelven vragende en antwoordende, "is het
niet mooi? Ja, zelfs bewonderenswaardig! En welk een band! Gaat het
boek gemakkelijk open? Ja, want het blijft bij iedere bladzijde open
liggen. Maar sluit het wel goed? Ja, want de band en de bladen vormen
een goed geheel, zonder zich ergens te scheiden of te gapen! En dan
die rug, waarin na een bestaan van 700 jaar nog geen enkele scheur
is! Bozerian, Closs of Purgold zouden trotsch geweest zijn op zulk
een band!"

Zoo sprekende opende en sloot mijn oom gedurig het oude boek. Het
minste wat ik doen kon was hem naar den inhoud te vragen, hoewel die
mij geen het minste belang inboezemde.

"En wat is dan wel de titel van dat merkwaardige boek?" vraagde ik
met eene drift, die te hevig was om niet geveinsd te zijn.

"Dit werk," antwoordde mijn oom vol opgewondenheid, "is de
Heims-Kringla van Snorre Turleson, den beroemden ijslandschen schrijver
uit de twaalfde eeuw. Het is de kroniek der noorweegsche vorsten,
die over IJsland regeerden."

"Waarlijk!" deed ik mijn best om uit te roepen, "dan is het zonder
twijfel eene duitsche vertaling?"

"Nu nog mooier!" antwoordde de professor driftig, "eene vertaling! Wat
zou uwe vertaling mij baten? Wie geeft iets om uwe vertaling? Het is
het oorspronkelijk werk in de ijslandsche taal, die prachtige, rijke
maar tevens eenvoudige taal, die de meest verschillende spraakkunstige
verbindingen en talrijke vormveranderingen der woorden toelaat."

"Even als het duitsch," bracht ik vrij gelukkig in het midden.

"Ja," antwoordde mijn oom, de schouders ophalende; "maar met dit
onderscheid, dat de ijslandsche taal de drie geslachten heeft, even
als het grieksch en de eigennamen verbuigt als het latijn."

"Zoo!" zeide ik een weinig in mijne onverschilligheid geschokt,
"en is de druk van dit boek fraai?"

"Druk! wie spreekt er van druk, ongelukkige Axel? Druk! Houdt gij
dit dan voor een gedrukt boek? Neen, domoor! het is een handschrift
en wel een runisch handschrift!..."

"Een runisch?"

"Ja! Zoudt gij misschien willen, dat ik u eene verklaring van dat
woord gaf?"

"Daar zal ik wel op passen," antwoordde ik op den toon van iemand,
wiens eigenliefde gekwetst is.

Maar mijn oom draafde door en onderrichte mij tegen mijn zin in zaken,
die ik niet verlangde te weten.

"De runen," hernam hij, "waren schrijfletters, die vroeger op
IJsland in gebruik waren, en volgens de overlevering had Odin zelf
ze uitgevonden. Goddelooze! bezie en bewonder dan toch die teekens,
welke uit het brein van een god zijn voortgekomen!"

Niet wetende wat te antwoorden, was ik waarlijk op het punt om neder
te knielen, eene soort van antwoord, dat den goden even zeer moet
bevallen als den koningen, omdat het het voordeel heeft van hen nooit
in verlegenheid te brengen, toen een toeval den loop van het gesprek
eene andere wending gaf.

Het was de verschijning van een smerig perkament, dat uit het boek
gleed en op den grond viel.

Mijn oom viel met eene onbegrijpelijke gretigheid op die vod aan. Het
kon niet missen of een oud document, misschien sedert onheugelijke
tijden in een oud boek gesloten, moest hooge waarde in zijn oog hebben.

"Wat is dat?" riep hij uit.

En tegelijk ontvouwde hij zorgvuldig op zijne tafel een stuk perkament,
10 duim lang en 6 duim breed, waarop in dwarse lijnen onverklaarbare
teekens stonden.

Wij voegen een nauwkeurig fac-simile er van hiernevens.


[AFBEELDING]


Ik stel er prijs op om die zonderlinge teekens te doen kennen, want
door hen werden professor Lidenbrock en zijn neef aangezet om den
vreemdsten tocht der negentiende eeuw te ondernemen.

De professor beschouwde eenige oogenblikken deze rij letters;
vervolgens zeide hij zijn bril afnemende:

"Het is runisch schrift; deze letterteekens zijn geheel overeenkomstig
met die van het handschrift van Snorre Turleson! Maar ... wat zou
het toch beteekenen?"

Daar het runisch schrift mij voorkwam eene uitvinding van geleerden te
zijn om den grooten hoop zand in de oogen te strooien, speet het mij
geenszins, toen ik zag, dat mijn oom er niets van begreep. Dat maakte
ik ten minste op uit de beweging zijner vingers, die hij geducht heen
en weer draaide.

"Het is echter oud ijslandsch!" bromde hij binnensmonds.

En professor Lidenbrock moest het wel weten, want men hield hem voor
een groot taalkenner. Wel sprak hij de 2000 talen en 4000 tongvallen,
die op de oppervlakte der aarde in gebruik zijn, niet vloeiend,
maar hij wist er toch aardig wat van.

Toen deze moeielijkheid zich opdeed, was hij op het punt zich aan
al de onstuimigheid van zijn karakter over te geven en ik voorzag
een heftig tooneel, toen het twee uur sloeg op het kleine uurwerk op
den schoorsteenmantel.

Dadelijk opende de goede Martha de deur van het vertrek, zeggende:
"De soep staat op tafel."

"De drommel hale de soep," riep mijn oom, "en haar, die ze gekookt
heeft, en hen, die ze zullen eten!"

Martha vluchtte, ik ijlde haar achterna, en zonder te weten hoe,
zat ik op mijne gewone plaats in de eetzaal.

Ik wachtte eenige oogenblikken. De professor kwam niet. Dit was
de eerste keer, voorzoover ik wist, dat hij bij het middagmaal
gemist werd. En welk een kostelijk middagmaal! eene groentesoep, een
spekpannekoek met zuring bestrooid met notemuskaat, een kalfsnierstuk
met ingelegde pruimen, en tot nagerecht garnalen met suiker, alles
besproeid met lekkeren Moezelwijn.

Zooveel kostte dat oude papier aan mijn oom. In mijne hoedanigheid
van liefhebbenden neef meende ik inderdaad verplicht te zijn om voor
hem en mij te eten, hetgeen ik ook met de grootste nauwgezetheid deed.

"Ik heb nooit zoo iets gezien!" zeide de goede Martha onder het
bedienen. "Mijnheer Lidenbrock niet aan tafel!"

"Het is haast ongelooflijk."

"Dat voorspelt de eene of andere gewichtige gebeurtenis!" hernam de
oude meid het hoofd schuddende.

Mijns inziens voorspelde het niets anders dan een heftig tooneel,
als mijn oom zijn middagmaal verdwenen zou zien.

Ik peuzelde juist mijne laaste garnaal op, toen eene bulderende stem
mij aan de genoegens van het nagerecht ontrukte. In één sprong was
ik uit de zaal in het studeervertrek.



HOOFDSTUK III


          Een runisch handschrift.--Uitleg van het alphabet--Het
          geheimschrift.--Een geleerd man.--Nichtje Gräuben.--Ontcijfering
          van het dokument.--Einde der ontcijfering.


"Het is stellig runisch," zeide de professor zijne wenkbrauwen
fronsende. "Maar er schuilt een geheim achter, dat ik ontdekken zal,
of...."

Een driftig gebaar gaf zijne bedoeling genoegzaam te kennen.

"Ga daar zitten," voegde hij er bij, terwijl hij met zijne vuist de
tafel aanwees, "en schrijf."

In een oogenblik was ik gereed.

"Nu zal ik u iedere letter van ons alphabet opnoemen, die met eene
van deze ijslandsche letters overeenkomt. Wij zullen zien wat dat
geeft. Maar, bij St. Michaël! pas op, dat ge u niet vergist."

De opnoeming begon. Ik deed mijn uiterste best; de eene letter werd
na de andere opgenoemd en vormde zoo de onverstaanbare opeenvolging
der volgende woorden:



m.rnlls esreuel seeJde
sgtssmf unteief niedrke
kt,samn atrateS Saodrrn
emtnaI nuaect rrilSa
Atvaar nscrc ieaabs
ccdrmi eeutul frantu
dt,iac oseibo KediiI


Toen dit werk af was, nam mijn oom driftig het blad, waarop ik
geschreven had, en bekeek het lang met aandacht.

"Wat beteekent dat?" herhaalde hij werktuigelijk.

Op mijne eer, ik zou het hem niet hebben kunnen zeggen. Daarenboven
ondervroeg hij mij ook dienaangaande niet en ging voort met tot zich
zelven te spreken.

"Dat noemen wij geheimschrift," zeide hij, "waarvan de zin verborgen
is onder letters, die opzettelijk verkeerd geplaatst zijn en die
ordelijk geschikt een verstaanbaren zin zouden opleveren! En wanneer
ik bedenk, dat daarin misschien de verklaring of de aanwijzing eener
groote ontdekking is opgesloten!"

Ik voor mij dacht wel, dat er niets in opgesloten was, maar hield
mijne meening voorzichtig voor mij.

Daarop nam de professor het boek en het perkament en vergeleek ze
met elkander.

"Deze twee geschriften zijn niet van dezelfde hand," zeide hij; "het
geheimschrift is jonger dan het boek, en ik zie daarvan terstond een
onwraakbaar bewijs. Inderdaad, de eerste letter is eene dubbele M,
die men te vergeefs in het boek van Turleson zou zoeken, want zij werd
eerst in de 14de eeuw bij het ijslandsche alphabet gevoegd. Derhalve
liggen er minstens 200 jaar tusschen het handschrift en het document."

Dat scheen mij, ik erken het, vrij logisch te zijn.

"Dus word ik er toe gebracht," hernam mijn oom, "om te denken,
dat een der bezitters van dit boek deze geheimzinnige teekens heeft
geschreven. Maar, voor den drommel! wie was die bezitter? Zou hij
zijn naam niet ergens op dit handschrift gezet hebben?"

Mijn oom nam zijn bril af, kreeg een sterke loep en onderzocht
nauwkeurig de eerste bladzijden van het boek. Op de keerzijde van de
tweede, die van den voortitel, ontdekte hij een soort van vlek, die
er op het oog als eene inktvlek uitzag. Intusschen onderscheidde men,
als men het van nabij bezag, eenige half uitgewischte teekens. Mijn
oom begreep, dat de hoofdzaak daar zat; hij bleef dus op de vlek
turen en met behulp van zijne groote loep, bespeurde hij eindelijk
de bijgaande teekens, runische letters, die hij zonder aarzelen las:

[AFBEELDING]

"Arne Saknussemm!" riep hij op een zegepralenden toon, "maar dat is
een naam en wel een ijslandsche naam! die van een geleerde uit de
16de eeuw, van een beroemden goudmaker!"

Ik zag mijn oom met zekere bewondering aan.

"Die goudmakers," hernam hij, "Avicenne, Bacon, Lulle, Paracelsius,
waren de echte, de eenige geleerden van hun tijd. Zij hebben
ontdekkingen gedaan, waarover wij met recht verbaasd staan. Waarom
zou die Saknussemm onder dat onverstaanbare geheimschrift niet de
eene of andere verrassende uitvinding verborgen hebben? Dat moet zoo
zijn. Het is zoo!"

De verbeeldingskracht van den professor werd door die veronderstelling
aangevuurd.

"Zonder twijfel," waagde ik te antwoorden, "maar welk belang kon die
geleerde er bij hebben om zoo de eene of andere vreemde ontdekking
te verbergen?"

"Waarom? Waarom? Weet ik het? Heeft Galileï niet hetzelfde gedaan
met Saturnus? Overigens zullen wij wel eens zien; ik moet achter het
geheim van dit document komen en ik zal eten noch slapen, voor ik
het geraden heb."

"Zoo, zoo!" dacht ik.

"Maar gij ook niet, Axel!" hernam hij.

"Drommels!" zeide ik bij mij zelven, "het is gelukkig dat ik voor
twee gegeten heb!"

"Vooreerst," zeide mijn oom, "moeten wij de taal van dit geheimschrift
vinden. Dat kan niet moeielijk zijn."

Op deze woorden hief ik driftig mijn hoofd op. Mijn oom hervatte
zijne alleenspraak:

"Niets is gemakkelijker. Er zijn in dit document honderd twee en
dertig letters, negen en zeventig medeklinkers tegen drie en vijftig
klinkers. In deze evenredigheid zijn tennaastenbij de woorden der
zuidelijke talen gevormd, terwijl de noordsche veel rijker zijn in
medeklinkers. Het is dus eene zuidelijke taal."

Deze gevolgtrekkingen waren zeer juist.

"Maar welke taal is het?"

Nu moest het blijken, wat de geleerde was, in wien ik echter een
grondig analyticus vond.

"Die Saknussemm," hernam hij, "was een geleerd man; zoodra hij dus
niet in zijne moedertaal schreef, moest hij bij voorkeur de gewone taal
der geleerden van de zestiende eeuw kiezen, ik bedoel het latijn. Als
ik mij bedrieg, kan ik het beproeven met het spaansch, het fransch,
het italiaansch, het grieksch, het hebreeuwsch. Maar de geleerden der
zestiende eeuw schreven meestal in het latijn. Ik heb dus het recht
om a priori te zeggen: "dit is latijn."

Ik schoof heen en weder op mijn stoel. Mijne herinneringen als latinist
kwamen in opstand tegen de meening, dat deze rij van zinledige woorden
zou kunnen behooren tot de zoete taal van Virgilius.

"Ja, latijn," hernam mijn oom, "maar verbasterd latijn."

"Het zij zoo!" dacht ik. "Als gij het ontwart, moet gij slim zijn,
oom!"

"Laat ik nog eens goed zien," zeide hij, het blad weder opnemende,
waarop ik geschreven had. "Ziedaar eene rij van honderd twee en dertig
letters, die zich in eene schijnbare wanorde voordoen. Er zijn woorden,
waarin alleen medeklinkers voorkomen, zooals het eerste "m.rnlls,"
andere, in tegendeel, met veel klinkers, b.v. het vijfde "unteief,"
of het voorlaatste "oseibo." Die schikking nu is blijkbaar niet
willekeurig; zij is op wiskunstige gronden ingegeven door de onbekende
reden, die de opeenvolging dezer letters heeft geregeld. Het is dunkt
mij zeker, dat de oorspronkelijke volzin regelmatig is opgeschreven
en daarna omgekeerd volgens eene wet, die ik moet ondekken. Wie den
sleutel van dit geheimschrift bezat, zou het vlug lezen. Maar welke
is die sleutel? Axel! hebt gij dien sleutel?"

Op die vraag antwoordde ik niets en wel om de volgende reden. Mijn
oog was gevallen op een lief portret, dat aan den muur hing, het
portret van Gräuben. De pupil van mijn oom was toen te Altona bij eene
harer bloedverwanten, en hare afwezigheid maakte mij zeer treurig;
want, ik mag het nu bekennen, het lieve meisje en de neef van den
professor beminden elkander met al het geduld en al de bedaardheid
van Duitschers; wij waren verloofd buiten weten van mijn oom, die te
zeer geoloog was om dergelijke gevoelens te begrijpen. Gräuben was
eene lieve blonde deern met blauwe oogen een eenigszins zwaarmoedig
karakter en een nadenkenden geest; zij beminde mij daarom niet minder;
ik voor mij aanbad haar, als dat woord ten minste in de oud-duitsche
taal bestaat! De beeltenis mijner aangebedene wierp mij dus plotseling
uit de wereld der naakte werkelijkheid in die der hersenschimmen,
der herinneringen.

Ik zag de getrouwe gezellin van mijn arbeid en van mijne vermaken
terug. Zij hielp mij iedereen dag om de kostbare steenen van mijn oom
te rangschikken; zij plaatste er met mij de briefjes op. Juffrouw
Gräuben was zeer sterk in de delfstofkunde! Meer dan één geleerde
zou een lesje bij haar hebben kunnen halen. Zij onderzocht gaarne
grondig de netelige vraagstukken der wetenschap. Wat al zoete uren
hadden wij doorgebracht met samen te studeeren, en hoe benijdde ik
somtijds het lot dier gevoellooze steenen, die zij met hare bekoorlijke
handen aanraakte.

Als daarna het uur van uitspanning kwam, gingen wij beiden uit; wij
kozen de lommerrijke lanen van de Alster en begaven ons gezamenlijk
naar den ouden geteerden molen, die zich zoo goed voordoet aan het
uiteinde van het meer; onderweg keuvelden wij, elkander bij de hand
houdende; ik vertelde haar allerlei, waarover zij luidkeels lachte;
zoo kwamen wij aan den oever der Elbe en na de zwanen, die tusschen
de groote witte plompen rondzwemmen, goeden nacht gewenscht te hebben,
keerden wij per stoomboot naar de kaai terug.

Zoo ver was ik met mijn gepeins, toen mijn oom, met zijne vuist op
de tafel slaande, mij met geweld tot de werkelijkheid terugvoerde.

"Laat eens zien," zeide hij, "de eerste gedachte die zich aan den geest
moet voordoen om de letters van een volzin te verwarren is, dunkt mij,
om de woorden onder in plaats van naast elkander te schrijven."

"Wel mogelijk!" dacht ik.

"Wij zullen zien, wat dat geeft Axel! schrijf den een of anderen
volzin op dit stukje papier; maar zet de letters in plaats van achter
elkander in geregelde rijen, elke van vijf of zes, onder elkander."

"Ik begreep, wat hij bedoelde, en onmiddelijke schreef ik van boven
naar beneden:


I i n i r n
k n i e ä !
b u g v u
e i , e b
m n l G e


"Goed," zeide de professor, zonder gelezen te hebben. "Zet nu deze
woorden op een regel naast elkander."

Ik gehoorzaamde en kreeg den volgenden volzin:

linirn, knieä! bugvu ei,eb, mnlGe.

"Heel goed!" riep mijn oom, mij het papier uit de hand rukkende, "dat
lijkt al een beetje op het oude document; de klinkers staan in dezelfde
wanorde als de medeklinkers; er zijn zelfs hoofdletters en komma's
in het midden der woorden, juist als op het perkament van Saknussemm!"

Ik kon niet nalaten deze opmerkingen zeer schrander te vinden.

"Om nu," hernam mijn oom, zich rechtstreeks tot mij wendende, "den
volzin te lezen, dien gij geschreven hebt en ik niet ken, zal het
genoeg zijn om achtereenvolgens de eerste letter van ieder woord te
nemen, dan de tweede, dan de derde, enz."

En tot zijne groote verwondering, maar vooral tot de mijne, las
mijn oom:

"Ik bemin u innig, lieve Gräuben!"

"Ei!" riep de professor.

Ja, zonder er om te denken had ik, als een verliefde lomperd dien
gevaarlijken volzin geschreven!

"Zoo, zoo! bemint gij Gräuben!" hernam mijn oom op den echten toon
van een voogd.

"Ja.... Neen...." stamelde ik.

"Zoo, zoo! bemint gij Gräuben!" herhaalde hij werktuiglijk. "Welnu, wij
zullen deze handelwijze op het voor ons liggende document toepassen."

Weder in zijne alles overheerschende beschouwing verdiept, vergat mijn
oom reeds mijne onvoorzichtige woorden. Ik zeg onvoorzichtige, want
het hoofd van den geleerde kon geene zaken van het hart begrijpen. Maar
gelukkig won het de groote zaak van het document.

Op dat oogenblik, dat de voornaamste proef zou gedaan worden,
schoten de oogen van professor Lidenbrock bliksemstralen door
zijn bril; zijne vingers beefden, toen hij het oude perkament
weder opnam; hij was diep ontroerd. Eindelijk hoestte hij hevig,
en met eene ernstige stem achtereenvolgens de eerste, daarna de
tweede letter van ieder woord noemende, gaf hij mij de volgende
reeks op: mmessunkaSenrA. icefdoK.segnittamurtnecertserrette,
rotaivsadua, ednecsedsadnelacartniiiluJsiratrac Sarbmutabiledmek
meretarcsilucoYsleffenSnI.

Toen ik gereed was, was ik waarlijk aangedaan; deze letters, één
voor één opgenoemd, hadden geen zin opgeleverd; ik verwachtte dus,
dat de professor een sierlijken latijnschen volzin statig van zijne
lippen zou laten vloeien.

Maar wie had zoo iets kunnen denken! Een hevige vuistslag deed de tafel
dreunen. De inkt spatte uit den koker, de pen viel uit mijne hand.

"Dat is het niet," riep mijn oom, "dat heeft geen gezonden zin!"

Vervolgens het vertrek met bliksemsnelheid doorvliegende en de trap
als eene lawine afstormende, snelde hij de Koningstraat in en was in
een oogenblik uit het oog verdwenen.



HOOFDSTUK IV


          Vrees voor het raadselachtige werk.--Waar is oom?--Moeilijkheden
          der ontcijfering.--De sleutel gevonden.


"Is hij weg?" riep Martha, die kwam aanloopen op het geraas van de
huisdeur, die zoo hard was toegetrokken, dat het geheele huis er
van dreunde.

"Ja!" antwoordde ik, "voor goed weg!"

"Hoe is het met zijn middagmaal," vroeg de oude meid.

"Hij zal niet eten!"

"En met zijn avondeten?"

"Hij zal niet eten!"

"Wat!" zeide Martha, hare handen ineenslaande.

"Neen, goede Martha! hij en niemand in huis zal meer eten! Oom
Lidenbrock wil ons allen honger laten lijden, tot hij een oude vod
ontcijferd heeft, die volstrekt onmogelijk te ontcijferen is!"

"Dan zit er niet anders op dan van honger te sterven!"

Ik durfde er niet voor uitkomen, dat dit ons onvermijdelijk lot zou
zijn met zulk een onhandelbaar mensch als mijn oom.

De oude meid ging, hevig ontroerd, zuchtende naar haar keuken terug.

Toen ik alleen was, kwam ik op de gedachte om alles aan Gräuben te
gaan vertellen; maar hoe zou ik het huis uitkomen? De professor kon
ieder oogenblik terugkeeren. En als hij mij dan eens riep! En als
hij weer eens wilde beginnen met dat raadselachtige werk, dat men te
vergeefs den ouden OEdipus zou voorgelegd hebben! Antwoordde ik dan
niet op zijn roep, wat zou er dan van komen?

Blijven was dus het verstandigste. Juist had een delfstofkundige uit
Besançon ons eene verzameling kiezelachtige adelaarsteenen gezonden,
die gerangschikt moesten worden. Ik ging aan het werk. Ik schiftte en
schikte in hunne hokjes al die holle steenen, waarin kleine kristallen
zweefden.

Maar die bezigheid gaf mij geene afleiding; de zaak van het oude
document hield mij te zeer bezig. Mijn hoofd gloeide en ik werd
door eene naamlooze onrust bevangen. Ik had een voorgevoel van een
naderend onheil.

Na verloop van een uur waren de adelaarsteenen ordelijk geschikt. Ik
liet mij toen met slingerende armen en achteroverhangend hoofd in
den grooten Utrechtschen armstoel neervallen. Ik stak mijn groote
duitsche pijp aan, welker gebeeldhouwde kop eene achteloos uitgestrekte
stroomnimf voorstelde; daarna vermaakte ik mij met den voortgang
der verbranding te volgen, die van mijne stroomnimf langzamerhand
een volslagen negerin maakte. Van tijd tot tijd luisterde ik, of er
geen schreden op de trap klonken. Maar neen. Waar mocht mijn oom op
dat oogenblik toch zijn? Ik verbeeldde mij hem te zien loopen onder
de schoone boomen op den weg naar Altona, met zijn stok zwaaiende
en blind pareerende, met geweld op het gras slaande, de toppen der
distelplanten afhakkende en de schuwe ooievaars in hunne rust storende.

Zou hij zegepralend of moedeloos huiswaarts keeren? Wie van beiden
zou het winnen, het geheim of hij? Zoo ondervroeg ik mij zelven,
en werktuigelijk nam ik het blad papier in handen, waarop de
onverstaanbare reeks der door mij geschreven letters stond. Ik
herhaalde bij mij zelven: "Wat beteekent dat?"

Ik beproefde die letters zoo te schikken, dat zij woorden vormden. Het
was onmogelijk. Of men ze bij tweeën, drieën, vijven of zessen
vereenigde, het gaf niets verstaanbaars; wel vormden de veertiende,
vijftiende en zestiende letter het woord "ice," de vier-, vijf-
en zes en tachtigste het woord "sir," en eindelijk merkte ik in het
midden van het document op den tweeden regel ook de latijnsche woorden
"rota, mutabile, ira, nec, atra" op.

"Drommels!" dacht ik, "uit die laatste woorden zou men bijna opmaken,
dat oom gelijk heeft wat de taal van het document betreft. En zelfs
bemerk ik nog op den derden regel het woord "luco," dat "heilig bosch"
beteekent. Wel is waar leest men op den derden het woord "tabiled,"
dat zuiver hebreeuwsch is, en de zelfstandige naamwoorden "mer, arc,
mère," die zuiver fransch zijn."

Dat was genoeg om iemand razend te maken! Vier verschillende talen in
dien dwazen volzin! Welk verband kon er bestaan tusschen de woorden
"ijs, mijnheer, toorn, wreed, heilig bosch, veranderend, moeder, boog
of zee?" Het eerste en laatste alleen konden gemakkelijk overeenkomen;
het was toch niet vreemd, dat in een document op IJsland geschreven,
van eene "IJszee" gesproken werd. De verklaring van het raadsel was
daarmede echter nog niets gevorderd.

Ik worstelde dus hevig tegen eene onoplosbare zwarigheid; mijne
hersenen gloeiden; ik pinkoogde op het blad papier; de honderd twee
en dertig letters schenen om mij heen te dansen, gelijk die zilveren
tranen die na een geweldigen aandrang van het bloed om ons hoofd in
de lucht opstijgen.

Ik was ten prooi aan eene soort van zinsbegoocheling, ik stikte, ik
snakte naar lucht. Werktuigelijk bewaaide ik mij met het blad papier,
welks beide zijden zich beurtelings aan mijn oog vertoonden.

Hoe groot was mijne verbazing, toen ik bij eene van die snelle
omdraaiingen, op het oogenblik dat de keerzijde naar mij gewend was,
volkomen leesbare woorden, latijnsche woorden meende te bespeuren,
o.a. "craterem, terrestre."

Terstond ging er een licht voor mij op; deze eenvoudige kenteekenen
deden mij de waarheid inzien; ik had de wet van het geheimschrift
ontdekt. Om dit document te lezen was het niet eens noodig om door
het omgekeerde blad heen te lezen! Neen. Zoo als het was, zoo als het
mij was voorgezegd, kon het vloeiend gespeld worden. Alle vernuftige
verbindingen van den professor werden bewaarheid; hij had gelijk gehad
ten aanzien van de schikking der letters, gelijk ook ten aanzien van de
taal van het document! Er was slechts eene "beuzeling" noodig geweest
om dien latijnschen volzin van het eene einde tot het andere te kunnen
lezen, en het toeval had mij die "beuzeling" aan de hand gedaan!

Men kan nagaan hoe ontroerd ik was! Mijne oogen werden dof. Ik kon ze
niet gebruiken. Ik had het blad papier op de tafel gelegd. Ik behoefde
er slechts een blik op te slaan om bezitter van het geheim te worden.

Eindelijk gelukte het mij mijne ontroering meester te worden. Ik
maakte het mij tot een plicht om tweemaal de kamer rond te gaan,
ten einde mijne zenuwen tot bedaren te brengen, vervolgens plaatste
ik mij weder in den grooten armstoel.

"Ik zal het lezen!" riep ik uit na ruim adem gehaald te hebben.

Ik bukte over de tafel, legde mijn vinger achtereenvolgens op iedere
letter, en zonder te stuiten, zonder één oogenblik te haperen, las
ik luide den geheelen volzin.

Maar welk eene ontsteltenis, welk een schrik greep mij aan! Ik stond
eerst als door den bliksem getroffen. Hoe! wat ik daar vernam was reeds
volbracht! iemand was vermetel genoeg geweest om door te dringen!....

"Ach!" riep ik uit, terwijl ik opsprong, "neen! neen! oom mag het
niet weten! Dat ontbreekt er nog maar aan, dat hij de lucht kreeg
van zulk eene reis! Hij zou er wellicht ook smaak in krijgen! Niets
zou hem kunnen tegenhouden! Hij, zulk een vastberaden geoloog, zou
vertrekken in ieder geval, in weerwil, in spijt van alles! En hij
zou mij medenemen en wij zouden niet terugkomen! Nooit, nooit!"

Ik verkeerde in een onbeschrijfelijken toestand van opgewondenheid.

"Neen, neen! het mag niet gebeuren," zeide ik vastbesloten, "en daar
ik kan beletten, dat zulk een denkbeeld bij mijn dwingeland opkomt,
zal ik het doen. Door dit document telkens te wenden en te keeren, zou
hij bij toeval den sleutel kunnen ontdekken. Ik zal het vernietigen!"

Er lag nog eenig vuur in den haard. Ik greep niet alleen het blad
papier maar ook het perkament van Saknussemm; met koortsachtig bevende
hand wilde ik alles op de kolen werpen en dit gevaarlijke geheim
vernietigen, toen de kamerdeur geopend werd en mijn oom verscheen.



HOOFDSTUK V


          De professor aan het werk.--De neef valt in slaap.--De
          huissleutel verdwenen.--De vreugde van mijn oom.--De lezing
          van het document.--De valiezen moeten gepakt worden.


Ik had maar even den tijd om het onheil-aanbrengend document weder
op de tafel te leggen.

Professor Lidenbrock scheen in diep gepeins verzonken. De gedachte, die
hem beheerschte, liet hem geen oogenblik rust; hij had klaarblijkelijk
onder de wandeling de zaak onderzocht, ontleed, alle hulpbronnen
zijner verbeeldingskracht aangewend, en kwam nu terug om de eene of
andere nieuwe verbinding toe te passen.

Hij ging inderdaad in zijn armstoel zitten en met de pen in de
hand begon hij formules neer te schrijven, die op een algebraïsch
vraagstuk geleken.

Ik volgde met mijne oogen zijne sidderende hand; geen enkele zijner
bewegingen ontging mij. Welke onverwachte uitkomst zou hij misschien
verkrijgen? Ik beefde, maar zonder reden, omdat de ware, de "eenige"
verbinding reeds gevonden zijnde, iedere andere nasporing noodwendig
vergeefs moest zijn.

Drie uur lang werkte mijn oom zonder te spreken, zonder het hoofd op
te heffen, duizendmaal uitwisschende, weder opnemende, doorschrappende,
weder beginnende.

Ik wist wel dat, als het hem gelukte om die letters te schikken naar
al de betrekkelijke plaatsen, die zij konden innemen, de zin klaar zou
zijn. Maar ik wist ook, dat twintig letters reeds twee trillioenen,
vier honderd twee en dertig duizend negen honderd twee billioenen,
acht duizend één honderd zes en zeventig millioenen, zes honderd
veertig duizend verbindingen moesten opleveren. In den zin waren
honderd twee en dertig letters, en die honderd tweeën dertig letters
gaven een getal verschillende volzinnen, dat uit minstens honderd
drie en dertig cijfers bestaat, een getal bijna onmogelijk uit te
spreken en dat alle bevatting te boven gaat.

Ik was dus gerust over dit heldhaftige middel om het vraagstuk op
te lossen.

Intusschen verliep de tijd; het werd nacht; het gerucht op straat
hield op; steeds over zijn werk gebukt zag mijn oom niets, zelfs de
goede Martha niet, die de deur half opende; hij hoorde niets, zelfs
de stem dezer waardige dienstbode niet die vroeg:

"Zal Mijnheer dezen avond eten?"

Martha moest zonder antwoord heengaan; ik voor mij, na mij eenigen
tijd er tegen verzet te hebben, werd door den slaap overmand en sliep
in op het einde van de canapé, terwijl oom Lidenbrock nog maar altijd
berekende en doorschrapte.

Toen ik den volgenden morgen ontwaakte, was de onvermoeide werkezel nog
aan den arbeid. Zijne roode oogen, zijn bleek gezicht, zijne haren,
waarin hij met eene koortsige hand had gewoeld, de purperroode rand
onder zijne oogen bewezen genoegzaam zijne verschrikkelijke worsteling
met het onmogelijke, en onder welk eene vermoeinis van zijn geest en
inspanning van zijne hersenen de uren voor hem moesten verloopen zijn.

Ik kreeg waarlijk medelijden met hem. In weerwil van de verwijten,
die ik het recht meende te hebben om hem te doen, gevoelde ik zekere
aandoening. De arme man werd zoo door zijne gedachten overheerscht,
dat hij vergat om boos te worden; al zijne levenskrachten trokken zich
op één punt samen, en daar zij niet door hare gewone veiligheidsklep
ontsnapten, stond het te vreezen dat hare spanning hem binnen kort
zou doen springen.

Ik kon door een gebaar, door een woord slechts die ijzeren schroef
losmaken, die op zijne hersenpan drukte. En ik deed het niet!

Mijn hart was toch goed genoeg. Waarom bleef ik dan stom in zulk een
geval? In het belang van mijn oom.

"Neen, neen!" herhaalde ik, "neen, ik zal niet spreken! Hij zou er
heen willen gaan, ik ken hem; niets zou hem kunnen tegenhouden. Hij
heeft eene vulkanische verbeeldingskracht, en om te doen wat andere
geologen niet gedaan hebben, zou hij zijn leven wagen. Ik zal zwijgen,
ik zal het geheim bewaren, waarvan het toeval mij bezitter heeft
gemaakt; het te ontdekken zou zoo goed zijn als professor Lidenbrock
te dooden. Laat hij het raden, als hij kan, ik wil mij later niet te
verwijten hebben, dat ik hem in het verderf heb gestort!"

Nadat ik hieromtrent tot een besluit was gekomen, sloeg ik de armen
over elkaar en wachtte. Maar ik had niet op een voorval gerekend,
dat eenige uren later plaats had.

Toen de goede Martha het huis wilde verlaten om naar de markt te gaan,
vond zij de deur gesloten; de huissleutel stak niet in het slot. Wie
had hem er uitgenomen? Stellig mijn oom, toen hij den vorigen avond
van zijn haastig uitstapje was teruggekomen.

Was het met voordacht? Was het bij vergissing? Wilde hij ons de
kwellingen van den honger laten ondergaan? Dat dacht mij toch wat al
te erg. Hoe! Martha en ik zouden de offers zijn van een toestand,
die ons niet het minste aanging? Zonder twijfel, en ik herinnerde
mij een vroeger voorval, dat wel geschikt was om ons vrees aan te
jagen. Eenige jaren geleden toch, op een tijdstip dat mijn oom werkte
aan zijn groote mineralogische classificatie, bleef hij acht en veertig
uur zonder voedsel, en het geheele huisgezin moest zich onderwerpen aan
die wetenschappelijke hongerkuur. Ik voor mij kreeg er een maagkramp
door, die niet zeer aangenaam was voor een vrij eetlustigen jongen.

Het scheen mij dus toe, dat het ontbijt even zoo zou uitblijven als
het vorige avondeten. Ik besloot echter mijn moed te toonen, en niet te
wijken voor de eischen der maag. Martha trok het zich zeer aan en werd
bedroefd, die goede vrouw! Wat mij aangaat, de onmogelijkheid om het
huis te verlaten hield mij en terecht meer bezig. Men begrijpt mij wel.

Mijn oom werkte gestadig door; zijn verbeelding verloor zich in de
denkbeeldige wereld der verbindingen; hij leefde ver buiten de aarde
en gevoelde werkelijk geen aardsche behoeften.

Tegen den middag prikkelde de honger mij hevig; Martha had, in hare
eenvoudigheid, den vorigen avond den voorraad der etenskast geplunderd;
er was niets meer in huis. Toch hield ik mij goed. Ik maakte er eene
soort van punt van eer van.

Het sloeg twee uur. Het werd bespottelijk, onuitstaanbaar zelfs,
ik zette groote oogen op. Ik begon bij mij zelven te zeggen, dat ik
het gewicht van het document overdreef; dat mijn oom er geen geloof
aan zou slaan; dat hij er niets in zou zien dan bedriegerij, dat
men hem in het ergste geval tegen zijn zin zou tegenhouden, als hij
de onderneming wilde beproeven; eindelijk, dat hij zelf den sleutel
van het geheimschrift kon ontdekken en dat mijne onthouding dan te
vergeefs zou geweest zijn.

Deze redenen schenen mij uitmuntend toe, hoewel ik ze daags te voren
met verontwaardiging had verworpen; ik vond het zelfs heel dwaas, dat
ik zoo lang had gewacht en mijn besluit was genomen om alles te zeggen.

Ik peinsde dus op een middel om niet zoo rechtstreeks met de deur
in huis te vallen, toen de professor opstond, zijn hoed opzette en
wilde gaan.

"Hoe! het huis verlaten en ons nog eens opsluiten. Dat
nooit. Oom!" zeide ik.

Hij scheen mij niet te hooren.

"Oom Lidenbrock!" herhaalde ik met verheffing van stem.

"Hé! wat is 't?" zeide hij als iemand, die plotseling ontwaakt.

"Welnu! die sleutel!"

"Welke sleutel? De huissleutel?"

"Wel neen," riep ik, "de sleutel van het document!"

De professor keek mij aan over zijn bril; hij bespeurde ongetwijfeld
iets ongewoons op mijn gelaat, althans hij vatte driftig mijn arm, en
zonder te kunnen spreken ondervroeg hij mij met zijne blikken. Echter
werd nooit een vraag juister gesteld.

Ik bewoog mijn hoofd van boven naar beneden.

Hij schudde het zijne met eene soort van medelijden, alsof hij met
een gek te doen had.

Ik maakte een duidelijker gebaar.

Zijne oogen schitterenden met een helderen glans, zijne hand maakte
eene dreigende beweging.

Dit stomme gesprek in deze omstandigheden zou den onverschilligsten
aanschouwer belang hebben ingeboezemd. Het kwam waarlijk zoo ver, dat
ik niet meer durfde spreken, uit vrees dat mijn oom mij in de eerste
omhelzingen zijner vreugde mocht smoren. Maar hij drong zoo sterk,
dat ik antwoorden moest.

"Ja, die sleutel!... het toeval!..."

"Wat zegt gij?" riep hij met een onbeschrijfelijke ontroering.

"Ziedaar," zeide ik, hem het door mij beschreven blad papier
overreikende, "lees!"

"Maar dat beteekent niets!" antwoordde hij het papier ineen
frommelende.

"Niets, als men van voren begint te lezen, maar van achteren..."

Ik had nog niet uitgesproken of de professor slaakte een kreet of
liever een echt gebrul! Een licht was voor zijn geest opgegaan. Hij
was geheel van gedaante veranderd.

"O, schrandere Saknussemm! gij hadt dus eerst uw volzin averechts
geschreven?"

En met drift op het papier aanvallende, las hij met een verduisterd
oog en aangedane stem het geheele document, van de laatste letter af
aan beginnende.

Het behelsde het volgende:

In Sneffels Yoculis craterem kem delibat umbra Scartaris Julii intra
calendas descende, audas viator, et terrestre centrum attinges. Kod
feci. Arne Saknussemm.





Dit slecht latijn zou men aldus kunnen vertalen:





Daal af in den krater van den Sneffels Yocul, dien de schaduw van
den Scartaris treft vóór den eersten Juli, vermetele reiziger! en
gij zult het middelpunt der aarde bereiken.

Ik heb het gedaan. Arne Saknussemm.





Toen hij dit las, sprong mijn oom op, alsof hij onverwachts eene
Leidsche flesch had aangeraakt. Zijne opgewondenheid, vreugde en
overtuiging waren onbeschrijflijk. Hij liep heen en weer, nam zijn
hoofd tusschen de beide handen, verzette de stoelen, stapelde zijne
boeken op elkander, goochelde, het is haast niet te gelooven, met
zijne kostbare adelaarsteenen, gaf hier een slag met de vuist, daar
een tik met de hand. Eindelijk kwamen zijne zenuwen tot bedaren,
en even als iemand die uitgeput is door een overdadig genot, liet
hij zich in zijn armstoel nedervallen.

"Hoe laat is het toch?" vroeg hij na eenige oogenblikken stilte.

"Drie uur," antwoordde ik.

"Wat! dan heb ik mijn middagmaal mooi verzuimd. Ik sterf van
honger. Aan tafel! En dan...."

"En dan?"

"Zult gij mijn valies pakken."

"Wat?" riep ik uit.

"En het uwe!" antwoordde de onverbiddelijke professor, terwijl hij
de eetzaal binnentrad.



HOOFDSTUK VI


          In het studeervertrek.--De Sneffels.--De warmte in den aardbol.
          --De vulkanen.--Inwendige hitte der aarde.


Op die woorden ging mij eene rilling door het geheele
lichaam. Ik bedwong mij echter. Ik besloot zelfs een goed gelaat
te toonen. Wetenschappelijke bewijzen alleen konden professor
Lidenbrock weerhouden, en die waren er genoeg, zeer goede zelfs,
tegen de mogelijkheid van zulk eene reis. Naar het Middelpunt der
aarde gaan! Welk eene dwaasheid! Ik bewaarde mijne bedenkingen tot
een gepaster oogenblik en hield mij alleen met den maaltijd bezig.

Het is noodeloos al de verwenschingen van mijn oom mede te deelen,
toen hij de tafel niet gedekt vond. Alles werd opgehelderd. De goede
Martha kreeg hare vrijheid terug. Zij liep naar de markt en repte
zich zoo, dat mijn honger een uur later gestild was en ik weder besef
kreeg van onzen toestand.

Onder het eten was mijn oom bijna vroolijk; er ontvielen hem
eenige geleerde kwinkslagen, die nooit zeer gevaarlijk zijn. Toen
het nagerecht was afgeloopen, gaf hij mij een wenk om hem in zijn
studeervertrek te volgen.

Ik gehoorzaamde. Hij ging aan het eene einde van zijne werktafel
zitten en ik aan het andere.

"Axel!" zeide hij met eene zachte stem, "gij zijt een schrandere
jongen; gij hebt mij daar een verbazenden dienst bewezen, toen ik die
verbinding wilde opgeven. Waar zou ik heen gedwaald zijn. Niemand
kan het weten! Ik zal dat nooit vergeten, mijn jongen! en gij zult
uw deel hebben van den roem, dien wij zullen verwerven."

"Kom aan," dacht ik, "hij is goed geluimd; het oogenblik is gekomen
om over dien roem te twisten."

"Bovenal," hernam mijn oom, "beveel ik u de stiptste geheimhouding
aan, verstaat gij? Het ontbreekt mij aan geen benijders in de geleerde
wereld, en velen zouden die reis willen ondernemen, die er eerst bij
onze terugkomst iets van mogen vernemen.

"Gelooft gij," zeide ik, "dat het aantal van die vermetelen zoo groot
zou zijn?"

"Zeker! Wie zou aarzelen om zulk een roem te verwerven? Als dit
document bekend was, zou een heirleger van geologen het voetspoor
van Arne Saknussemm volgen!"

"Daarvan ben ik nog niet overtuigd, oom! want niets bewijst de echtheid
van dit document."

"Wat! En het boek, waarin wij het ontdekt hebben?"

"Goed! Ik stem toe, dat die Saknussemm deze regels geschreven heeft;
maar volgt daaruit, dat hij inderdaad die reis heeft volbracht,
en kan dat oude perkament geene bedriegerij behelzen?"

Het speet mij bijna, dat ik dit wel wat gewaagde woord had gesproken;
de professor fronste zijn dikke wenkbrauwen en ik vreesde den uitslag
van dit gesprek in de waagschaal te hebben gesteld. Gelukkig liep het
goed af. Een vluchtig glimlachje krulde de lippen van den strengen
spreker en hij antwoordde:

"Dat zullen wij eens zien."

"Zoo!" zeide ik een weinig verstoord, "maar veroorloof mij om de
reeks van tegenwerpingen met betrekking tot dit document te voltooien."

"Spreek, mijn jongen! spreek ongedwongen. Ik geef u volle vrijheid
om uwe meening te uiten. Gij zijt niet meer mijn neef, maar mijn
ambtgenoot. Ga dus voort."

"Welnu! dan zal ik u vooreerst vragen, wat die Yocul, die Sneffels
en die Scartaris zijn, waarvan ik nooit heb hooren spreken."

"Niets is gemakkelijker. Ik heb onlangs van mijn vriend August
Petermann uit Leipzig eene kaart gekregen; zij kon niet beter van
pas komen. Krijg den derden atlas uit het tweede vak van de groote
bibliotheek, reeks Z. de vierde plank."

Ik stond op en, dank zij deze juiste aanwijzingen, vond ik spoedig
den gevraagden atlas. Mijn oom opende hem en zeide:

"Dit is eene der beste kaarten van IJsland, die van Handerson, en ik
geloof, dat zij ons de oplossing van al uwe bezwaren zal geven."

Ik boog mij over de kaart.

"Ziet gij dit eiland uit vulkanen bestaande?" zeide de professor. "Let
op, zij dragen allen den naam van Yocul. Dat woord beteekent in het
ijslandsch "gletscher," en onder de hooge breedte van IJsland banen
de meeste uitbarstingen zich een weg door de ijsbeddingen. Van daar
die benaming van Yocul voor al de vuurspuwende bergen des eilands."

"Goed," antwoordde ik, "maar wat is de Sneffels?"

Ik hoopte, dat hij mij op deze vraag het antwoord schuldig zou
blijven. Ik bedroog mij. Mijn oom hernam:

"Volg mij naar de westkust van IJsland. Ziet gij Reikiavik, de
hoofdplaats? Ja? Goed. Ga langs de ontelbare fjörds van die door de
zee afgeknaagde kusten opwaarts, en houd even op onder den vijf en
zestigsten breedtegraad. Wat ziet gij daar?"

"Eene soort van schiereiland, gelijk aan een ontvleescht been,
uitloopende in eene verbazend groote knieschijf."

"De vergelijking is juist, mijn jongen! en bemerkt gij niets op
die knieschijf?"

"Ja! een berg, die in de zee schijnt uit te steken."

"Goed! dat is de Sneffels."

"De Sneffels?"

"Dezelfde, een vijfduizend voet hooge berg, een van de merkwaardigste
des eilands en voorzeker de beroemdste der geheele wereld indien zijn
krater in het middelpunt van den aardbol uitloopt."

"Maar dat is onmogelijk!" riep ik uit, de schouders ophalende en
geërgerd door zulk eene vooronderstelling.

"Onmogelijk!" antwoordde professor Lidenbrock op een gestrengen
toon. "En waarom?"

"Omdat die krater natuurlijk versperd is door de lava, de gloeiende
steenen, en dus...."

"En als het een uitgedoofde krater is?"

"Een uitgedoofde?"

"Ja. Het aantal nog werkende vulkanen op de oppervlakte van den
aardbol bedraagt tegenwoordig slechts omtrent drie honderd; maar er
bestaan veel meer uitgedoofde vulkanen. De Sneffels nu behoort onder
deze laatste, en in historische tijden heeft er maar ééne uitbarsting
plaats gehad, in 1219; sedert dat tijdstip is zijn geweld langzamerhand
bedaard en thans behoort hij niet meer tot de werkende vulkanen."

Op die stellige verzekeringen kon ik niets meer antwoorden, en dus
ging ik over tot de andere duisterheden, die het document bevatte.

"Wat beteekent dat woord Scartaris," vroeg ik, "en wat heeft de eerste
Juli daarmee te maken?"

Mijn oom dacht een poosje na. Ik hoopte een oogenblik, maar ook
slechts één, want weldra antwoordde hij mij aldus:

"Wat gij duisterheid noemt is voor mij licht. Het bewijst de vernuftige
zorg, waarmede Saknussemm zijne ontdekking heeft willen aanwijzen. De
Sneffels bestaat uit verscheidene kraters; het was dus noodig
den krater aan te duiden, die naar het middelpunt van den aardbol
voert. Wat heeft nu de geleerde IJslander gedaan? Hij heeft opgemerkt,
dat tegen den eersten Juli, dus in de laatste dagen der maand Juni,
één van de pieken des bergs, de Scartaris, zijne schaduw verlengt tot
aan de opening van den bedoelden krater, en hij heeft het feit in zijn
document aangeteekend. Kon hij eene nauwkeuriger aanwijzing bedenken,
en kunnen wij, als wij eens den top van den Sneffels bereikt hebben,
met mogelijkheid den rechten weg missen?"

Het was duidelijk, mijn oom had op alles een antwoord. Ik zag wel,
dat hij niet te vatten was op de woorden van het oude perkament. Ik
drong er dus niet langer op aan, en daar ik hem boven alles moest
overtuigen, ging ik over tot de wetenschappelijke tegenwerpingen,
die mijns inziens vrij wat gewichtiger waren.

"Welaan," zeide ik, "ik moet bekennen, dat de zin van Saknussemm
duidelijk is en geen twijfel overlaat. Ik sta zelfs toe, dat het
document er volkomen echt uitziet. Die geleerde is naar den Sneffels
gegaan; hij heeft de schaduw van den Scartaris vóór den eersten
Juli de randen van den krater zien treffen; hij heeft zelfs in de
volks-overleveringen van zijn tijd hooren vertellen, dat die krater
op het middelpunt der aarde uitliep; maar wat aangaat, dat hij zelf er
bij gekomen zou zijn, dat hij de reis zou gedaan hebben en teruggekeerd
zou zijn, in geval hij haar ondernomen heeft, neen! duizendmaal neen!"

"En om welke reden?" zeide mijn oom op een bijzonder spottenden toon.

"Omdat alle theoriën der wetenschap betoogen, dat zulk eene onderneming
onuitvoerbaar is!"

"Zeggen alle theoriën dat?" antwoordde de professor, een heel onnoozel
gezicht zettende. "O, die akelige theoriën! wat zullen die arme
theoriën ons hinderen!"

Ik zag dat hij met mij spotte, maar ging toch voort.

"Ja! het is bewezen, dat de warmte omstreeks één graad toeneemt bij
iedere zeventig voet diepte onder de oppervlakte van den aardbol;
neemt men nu aan, dat die verhouding dezelfde blijft, dan heerscht er,
daar de straal der aarde vijftien honderd uur gaans bedraagt, in het
middelpunt een warmtegraad van twee millioen graad. De stoffen in
het binnenste der aarde bevinden zich derhalve in den toestand van
witgloeiend gas, want de metalen, het goud, het platina, de hardste
rotsblokken zijn niet bestand tegen zulk eene hitte. Ik mag dus
met grond vragen, of het mogelijk is om in zulk een middelpunt door
te dringen!"

"Dus is het de warmte, die u verlegen maakt, Axel?"

"Zonder twijfel. Al kwamen wij slechts tot eene diepte van tien uur
gaans, dan zouden wij reeds de grens der aardschors bereikt hebben,
want de warmtegraad is daar hooger dan dertien honderd graad."

"En gij zijt bang om te smelten?"

"Gij kunt die vraag zelf wel beantwoorden," zeide ik verstoord.

"Zie hier mijn antwoord," hernam professor Lidenbrock met een deftig
gezicht; "noch gij, noch iemand anders weet met zekerheid wat er in
het binnenste van den aardbol omgaat, dewijl men nauwelijks het twaalf
duizendste deel van zijn straal kent; de wetenschap is bij uitstek
vatbaar voor volmaking en iedere theorie wordt gestadig omvergeworpen
door eene nieuwe theorie. Heeft men tot Fourier toe niet geloofd,
dat de warmtegraad van het hemelruim steeds verminderde, en weet men
tegenwoordig niet, dat de grootste koude der luchtgewesten de veertig
of vijftig graad onder nul niet te boven gaat? Waarom zou dat ook niet
het geval kunnen zijn met de inwendige warmte? Waarom zou zij niet
op eene zekere diepte eene onoverkomelijke grens bereiken, in plaats
van toe te nemen tot den graad van smelting der hardste delfstoffen?"

Toen mijn oom de vraag op het gebied der vooronderstellingen
overbracht, kon ik niet meer antwoorden.

"Welnu! ik zal u zeggen, dat echte geleerden, Poisson o.a., bewezen
hebben dat, indien er eene warmte van twee millioen graad in het
binnenste van den aardbol heerschte, de witgloeiende gassen, ontstaande
uit de gesmolten stoffen, zulk een spankracht zouden krijgen, dat de
aardschors haar geen tegenstand zou kunnen bieden en springen moest,
gelijk de wanden van een stoomketel door de kracht van den stoom."

"Dat is het gevoelen van Poisson, oom! ziedaar alles."

"Toegestemd! maar het is ook het gevoelen van andere voorname geologen,
dat het binnenste van den aardbol niet bestaat uit gas of water,
noch uit de zwaarste steenen, die wij kennen; want in dat geval zou
de aarde tweemaal lichter zijn."

"O! met cijfers kan men alles bewijzen wat men wil."

"En is het met feiten ook zoo, mijn jongen? Is het niet zeker dat
het aantal vulkanen aanzienlijk verminderd is sedert de eerste dagen
der wereld, en kan men, als er eene inwendige warmte bestaat, daaruit
niet besluiten, dat zij gaandeweg afneemt?"

"Oom! als gij het velt der gissingen betreedt, kan ik niet langer
redetwisten."

"En ik moet zeggen, dat mijn gevoelen ondersteund wordt door dat van
zeer bevoegde personen. Herinnert gij u het bezoek, dat de beroemde
engelsche scheikundige Humphry Davy in 1825 bij mij aflegde?"

"Zeker niet, want ik werd eerst negentien jaar later geboren."

"Welnu! Humphry kwam mij op zijne doorreis te Hamburg bezoeken. Wij
bespraken onder andere punten ook lang de veronderstelling van de
vloeibaarheid van de kern der aarde. Wij waren het beiden eens,
dat die vloeibaarheid niet kon bestaan; om eene reden, waarop de
wetenschap nooit het antwoord gevonden heeft."

"En welke is die reden?" vroeg ik een weinig verwonderd.

"Omdat die vloeibare massa, even als de Oceaan, aan de
aantrekkingskracht der maan onderhevig zou zijn, en bij gevolg zouden
er tweemaal daags inwendige vloeden plaats hebben, die de aardkorst
opheffende, regelmatig terugkeerende aardbevingen zouden veroorzaken!"

"Maar het is toch stellig zeker, dat de oppervlakte van den aardbol
aan verbranding heeft bloot gestaan, en men mag dus veronderstellen,
dat de buitenste korst het eerst is afgekoeld, terwijl de warmte naar
het middelpunt week."

"Dat is een dwaling," antwoordde mijn oom; "de aarde is verwarmd
door de verbranding harer oppervlakte en op geen andere wijze. Hare
oppervlakte bestond uit eene groote menigte metalen, zooals het
potassium, het sodium, die de eigenschap hebben van te ontvlammen
door eene bloote aanraking met het water en de lucht; die metalen
ontbrandden, toen de dampen uit de lucht als regen op den grond vielen,
en langzamerhand, toen het water in de scheuren van de aardkorst
doordrong, gaven zij aanleiding tot nieuwe branden met ontploffingen
en uitbarstingen. Van daar die talrijke vulkanen in de eerste dagen
der wereld."

"Maar dat is eene zeer vernuftige gissing!" riep ik een weinig tegen
wil en dank uit.

"En die Humphry Davy mij op deze zelfde plaats duidelijk maakte
door eene zeer eenvoudige proef. Hij vervaardigde een metalen bol,
hoofdzakelijk bestaande uit de pas genoemde metalen en die nauwkeurig
onzen aardbol voorstelde; als men een fijne dauw op zijne oppervlakte
liet vallen, zwol deze op, roestte en vormde een bergje; een krater
ontstond op den top; de uitbarsting had plaats en deelde aan den
bol zulk een warmte mede, dat het onmogelijk werd hem in de hand
te houden."

Ik werd waarlijk aan het wankelen gebracht door de bewijsgronden
van den professor; hij droeg ze bovendien voor met zijn gewone vuur
en geestdrift.

"Gij ziet, Axel!" voegde hij er bij, "dat de toestand van de kern
der aarde tot velerlei gissingen onder de geologen aanleiding heeft
gegeven, niets is minder bewezen dan dit feit van eene inwendige hitte;
volgens mijn gevoelen bestaat zij niet en kan zij niet bestaan; wij
zullen het echter onderzoeken en even als Arne Saknussemm zullen wij
weten, waaraan wij ons met betrekking tot dit gewichtige vraagstuk
te houden hebben."

"Welnu! ja!" antwoordde ik, bijna door dezelfde geestdrift bezield,
"ja, wij zullen het zien, als men er ten minste zien kan."

"En waarom niet? kunnen wij niet op electrische verschijnselen rekenen
om ons te verlichten, en zelfs op den dampkring, dien de drukking
misschien nabij het middelpunt lichtgevend maakt?"

"Ja!" zeide ik; "ja! dat is ten minste mogelijk."

"Het is zeker," antwoordde mijn oom zegevierend; "maar zwijg, hoort
gij? zwijg over dit alles, opdat niemand op de gedachte kome om voor
ons het middelpunt der aarde te ontdekken."



HOOFDSTUK VII


          Naar het middelpunt der aarde.--Een onmogelijke reis.--
          Toebereidselen tot het vertrek.--Reikiavik.--De koffer moet
          gepakt worden.--Naar den kelder?


Zoo liep deze gedenkwaardige zitting af. Dit gesprek maakte mij
koortsig. Ik verliet als bedwelmd het vertrek van mijn oom, en er was
geen lucht genoeg in de straten van Hamburg om mij te doen bijkomen. Ik
ging daarom naar den oever der Elbe, ter plaatse waar de stoomboot
ligt, die de stad in gemeenschap brengt met den spoorweg van Harburg.

Was ik overtuigd door hetgeen ik gehoord had? Was ik niet onder den
invloed van professor Lidenbrock geweest? Moest ik zijn besluit om naar
het middelpunt van de inwendige ruimte der aarde te gaan voor ernstig
gemeend houden? Had ik de zinnelooze bespiegelingen van een gek of de
wetenschappelijke gevolgtrekkingen van een groot vernuft gehoord? Hoe
het ook zijn mocht, waar eindigde de waarheid, waar begon de dwaling?

Ik dobberde tusschen duizend tegenstrijdige veronderstellingen,
zonder mij aan eene enkele te kunnen vastklemmen.

Echter herinnerde ik mij, dat ik overtuigd was geworden, hoewel
mijn geestdrift begon te bekoelen; maar ik zou gaarne onmiddellijk
vertrokken zijn om geen tijd te hebben tot nadenken. Ja, het zou mij
niet aan moed ontbroken hebben om oogenblikkelijk mijn valies vast
te gespen.

Ik moet evenwel bekennen, dat een uur later die overspanning afnam;
mijne zenuwen verslapten en uit de diepe afgronden der aarde steeg
ik weder opwaarts naar hare oppervlakte.

"Het is ongerijmd!" riep ik uit; "het gelijkt nergens naar! Het is
geen ernstig voorstel, dat men een verstandigen jongen kan doen. Niets
van dat alles bestaat. Ik heb slecht geslapen! ik heb een benauwden
droom gehad."

Intusschen had ik de oevers van de Elbe gevolgd en de stad
omgewandeld. Na de haven langs gegaan te zijn, kwam ik op den weg naar
Altona. Een voorgevoel bestuurde mij, een verwezenlijkt voorgevoel,
want ik bemerkte spoedig mijne lieve Gräuben, die vlug ter been en
opgeruimd naar Hamburg terugkeerde.

"Gräuben!" riep ik haar van verre toe.

Het jonge meisje bleef een weinig verschrikt staan, ik denk omdat
zij zich op een grooten weg hoorde toeroepen. In tien stappen was ik
naast haar.

"Axel!" riep zij verwonderd uit. "Wat! komt gij mij te gemoet! Dat
is lief van u, mijnheer!"

Maar, toen zij mij aanzag, bemerkte Gräuben mijn ongerust en ontsteld
gelaat.

"Wat scheelt er aan?" zeide zij, mij de hand toereikende.

"Wat er aan scheelt, Gräuben!" riep ik.

In twee seconden en met drie volzinnen was het lieve meisje op de
hoogte van de zaak. Zij zweeg gedurende eenige oogenblikken. Klopte
haar hart gelijk het mijne? ik weet het niet; maar hare hand beefde
niet in de mijne. Wij gingen wel honderd schreden ver zonder een
woord te wisselen.

"Axel!" zeide zij eindelijk.

"Lieve Gräuben!"

"Dat zal eene schoone reis zijn."

Ik sprong op bij die woorden.

"Ja, Axel! en den neef van een geleerde waardig. Het is goed, als
een man zich onderscheidt door de eene of andere groote onderneming!"

"Hoe! Gräuben! gij raadt mij niet af om zulk een tocht te wagen?"

"Neen! lieve Axel! en ik zou u en uw oom gaarne vergezellen, als een
arm meisje u niet tot last moest zijn."

"Spreekt gij de waarheid?"

"De waarheid."

Ach! meisjes, vrouwen, vrouwenharten! wat zijt gij toch
onbegrijpelijk! Als gij niet de beschroomdste aller levende wezens
zijt, zijt gij de dapperste! De rede heeft geen invloed op u. Hoe! dit
kind moedigde mij aan om deel te nemen aan dien tocht. Zij zou niet
gevreesd hebben om het waagstuk te ondernemen. Zij spoorde mij er
toe aan, en toch beminde zij mij!

Ik was van mijn stuk gebracht en, waarom zou ik het
verzwijgen? beschaamd.

"Gräuben!" hernam ik, "wij zullen zien, of gij morgen nog zoo zult
spreken."

"Morgen, lieve Axel! zal ik spreken als van daag."

Gräuben en ik, elkander bij de hand houdende, maar een diep
stilzwijgen bewarende, vervolgden onzen weg. Ik was diep geschokt
door de aandoeningen van dezen dag.

"In elk geval," dacht ik, "zijn wij nog ver van den 1sten Juli,
en in dien tusschentijd zal er wel iets plaats hebben, dat mijn oom
geneest van zijne gril om onder den grond te reizen."

Het was avond, toen wij bij het huis in de Koningstraat kwamen. Ik
dacht de woning in rust, oom naar gewoonte te bed en de goede Martha
bezig te vinden met de eetzaal voor het laatst aan te stoffen.

Maar ik had niet op het ongeduld van den professor gerekend. Hij
schreeuwde en was druk in de weer te midden van een hoop sjouwers, die
eenige goederen in de gang nederlegden; de oude meid wist geen raad.

"Kom dan toch, Axel! haast u toch, ongelukkige!" riep mijn oom,
zoodra hij mij in de verte zag, "uw valies is nog niet gepakt, mijne
papieren zijn nog niet in orde, ik vind den sleutel van mijn reiszak
niet en mijne reiskousen komen maar niet!"

Ik stond versuft. Ik kon niet spreken. Met moeite kon ik deze woorden
uitbrengen:

"Gaan wij dan vertrekken?"

"Ja! ongeluksvogel, die liever gaat wandelen, in plaats van hier
te blijven!"

"Gaan wij vertrekken?" herhaalde ik met eene zwakke stem.

"Ja! overmorgen ochtend met zonsopgang."

Ik kon het niet langer aanhooren en vluchtte naar mijn kamertje.

Er viel niet meer aan te twijfelen; mijn oom had den namiddag
gebruikt om zich een gedeelte der voor zijne reis noodzakelijke
voorwerpen en gereedschappen aan te schaffen; de gang was versperd
door touwladders, touwen met knoopen, toortsen, waterflesschen,
ijzeren haken, breekijzers, met ijzer beslagen stokken, houweelen,
genoeg om ten minste tien man te beladen.

Ik bracht een verschrikkelijken nacht door. Den volgenden morgen
vroeg hoorde ik mij roepen. Mijn besluit stond vast om mijne deur
niet te openen. Maar hoe kon ik weerstand bieden aan de zoete stem,
die deze woorden sprak: "lieve Axel!"

Ik kwam uit mijne kamer, Ik dacht, dat mijn ontdaan gelaat, mijne
bleekheid, mijne oogen, rood van slapeloosheid, hunne uit werking op
Gräuben niet zouden missen en haar van gedachte doen veranderen.

"Ha, lieve Axel!" zeide zij mij, "ik zie, dat gij wat beter zijt en
de nacht u kalmer heeft doen worden."

"Kalmer doen worden!" riep ik uit.

Ik liep naar mijn spiegel. En ja wel! ik zag er niet zoo akelig uit
als ik vermoedde. Het was haast niet om te gelooven.

"Axel!" zeide mij Gräuben, "ik heb lang met mijn voogd gesproken. Hij
is een stout geleerde, een man van moed, en gij moet niet vergeten,
dat zijn bloed in uwe aderen stroomt. Hij heeft mij zijne plannen,
zijne verwachtingen, waarom en hoe hij zijn doel hoopt te bereiken,
alles verteld. Hij zal slagen, ik twijfel er niet aan. O, lieve
Axel! het is schoon zich zoo voor de wetenschap op te offeren! Welk
een roem verbeidt den heer Lidenbrock en zal afstralen op zijn
reisgenoot! Bij uwe terugkomst, Axel! zult gij een man zijn, zijns
gelijke, vrij om te spreken, vrij om te handelen vrij ook om...."

Het meisje bloosde en zweeg. Hare woorden gaven mij weder moed. Ik
trok Gräuben mede naar de kamer van den professor.

"Oom!" zeide ik, "is het vast bepaald, dat wij vertrekken?"

"Wat! twijfelt gij er nog aan?"

"Neen!" zeide ik om hem niet boos te maken. "Ik wilde slechts vragen,
waarom wij zooveel haast hebben?"

"De tijd, de tijd vliegt immers met snelle vaart voort en kan niet
teruggeroepen worden!"

"Maar wij hebben eerst den 26sten Mei, en tot aan het einde van
Juni...."

"Denkt gij dan, domoor! dat men zoo gemakkelijk op IJsland komt? Waart
gij niet als een gek weggeloopen, dan zou ik u medegenomen hebben
naar het goederenkantoor voor Kopenhagen, bij Liffender & Co. Daar
zoudt gij gezien hebben, dat er maar één dienst is van Kopenhagen
naar Reikiavik, den 22sten van iedere maand."

"Welnu?"

"Welnu! zoo wij tot den 22sten Juni wachtten, zouden wij te laat komen
om de schaduw van den Scartaris den krater van den Sneffels te zien
raken; wij moeten dus zoo spoedig mogelijk naar Kopenhagen om er een
middel van vervoer te zoeken. Ga uw koffer pakken!"

Hier viel niet langer te praten. Ik ging weder naar mijne kamer,
Gräuben volgde mij. Zij nam op zich om in een valiesje alle voorwerpen,
die ik op mijne reis noodig zou hebben, bijeen te brengen. Zij was
zoo weinig aangedaan, alsof het slechts een tochtje naar Lubeck of
Helgoland gold; hare handjes waren zonder overhaasting bezig; zij
praatte heel bedaard; zij gaf mij de verstandigste redenen op voor
onze onderneming. Zij betooverde mij en toch was ik innerlijk zeer op
haar verstoord. Somtijds stond ik op het punt om los te barsten, maar
zij lette er niet op en ging stelselmatig met haar rustig werk voort.

Eindelijk was de laatste riem van het valies vastgegespt. Ik ging
weer naar beneden.

In den loop van dezen dag was het aantal leveranciers van natuurkundige
werktuigen, van wapenen, van electrische toestellen nog vermeerderd. De
goede Martha was er suf van.

"Is mijnheer gek?" zeide zij mij.

Ik gaf een toestemmend teeken.

"En neemt hij u mede?"

Ik herhaalde het teeken.

"Waarheen?" zeide zij.

Ik wees met den vinger het middelpunt der aarde aan.

"Naar den kelder?" riep de oude meid.

"Neen!" zeide ik eindelijk. "Nog veel lager!"

Het werd avond. Ik had geene bewustheid meer van den vervlogen tijd.

"Morgen ochtend," zeide mijn oom, "vertekken wij precies te zes uur."

Te tien uur viel ik als een levenlooze klomp op mijn bed.

Des nachts keerden de schrikbeelden terug.

Ik bracht dien nacht door met van afgronden te droomen! Ik was ten
prooi aan waanzin. Ik voelde, dat de stevige hand van den professor mij
omklemde, medesleepte, in den afgrond wierp, deed wegzinken! Ik viel
in onpeilbare diepten met de toenemende snelheid van lichamen, die aan
zichzelven overgelaten zijn. Mijn leven was slechts een eindelooze val.

Ik ontwaakte te vijf uur, afgemat door vermoeienis en aandoening. Ik
ging naar beneden in de eetzaal. Mijn oom zat aan tafel. Hij verslond
de spijzen. Ik zag hem aan met een gevoel van afschuw. Maar Gräuben
was er bij. Ik sprak niets. Ik kon niet eten.

Te half zes hoorde ik het ratelen van een rijtuig op de straat. Er
kwam een groote wagen voor om ons naar den spoorweg te Altona te
brengen. Hij was weldra volgeladen met al de kisten van mijn oom.

"En uw valies?" vroeg hij mij.

"Het is gereed," antwoordde ik bijna bezwijmende.

"Breng het dan spoedig beneden, of wij zouden door uw schuld den
trein missen!"

Tegen mijn noodlot te kampen scheen mij onmogelijk toe. Ik ging weder
naar mijne kamer, en mijn valies van de trappen latende glijden,
vloog ik het achterna.

Op dit oogenblik droeg mijn oom plechtig de "teugels" van zijn huis
in handen van Gräuben over. Het lieve meisje behield hare gewone
kalmte. Zij omhelsde haren voogd, maar kon een traan niet weerhouden,
toen zij mijne wang met hare zachte lippen aanraakte.

"Gräuben!" riep ik.

"Ga, lieve Axel! ga!" zeide zij mij, "gij verlaat uwe bruid, maar
vindt bij uwe terugkomst uw vrouwtje terug!"

Ik klemde Gräuben in mijne armen en nam plaats in het rijtuig. Martha
en het meisje op den drempel van het huis staande, riepen ons een
laatst vaarwel toe; daarna sloegen de beide paarden, door het fluiten
van den voerman aangevuurd, in galop den weg naar Altona in.



HOOFDSTUK VIII


          Altona.--Kiel.--Korsör.--Professor Thomson.--Kopenhagen--De
          Vor-Frelsels kerk.--Duizeligheid.


Altona, eigenlijk stadsgebied van Hamburg, is het eerste station
van den Kielerspoorweg, die ons naar den oever van de Belt zou
brengen. Binnen twintig minuten kwamen wij op Holsteinschen grond.

Om half zeven uur hield het rijtuig stil voor het station, de talrijke
kisten van mijn oom, zijn verbazende reisbehoeften werden afgelaten,
vervoerd, gewogen, van briefjes voorzien, weder in den goederenwagen
geladen, en om zeven uur zaten wij over elkander in dezelfde afdeeling
van een waggon. De locomotief floot en zette zich in beweging. Wij
waren vertrokken.

Had ik mij in mijn lot geschikt? Nog niet. Doch de frissche
morgenlucht, de bijzonderheden van den weg, die telkens afwisselden
door de snelheid van den trein, gaven mij eenige afleiding van mijn
diep gepeins.

Wat de gedachte van den professor aangaat, deze liep gewis den
trein vooruit die te te langzaam ging naar den maatstaf van zijn
ongeduld. Wij zaten alleen in den waggon, maar spraken niet. Mijn oom
onderzocht nog eens zeer oplettend den ganschen inhoud van zijne zakken
en van de reistasch. Ik zag wel, dat hem geen enkel stuk ontbrak,
dat hij noodig had voor de uitvoering zijner plannen.

Zoo droeg o.a. een netjes gevouwen papier het opschrift van de deensche
kanselarij met de handteekening van den heer Ghristiensen, consul te
Hamburg en vriend van den professor. Het moest dienen om voor ons de
gelegenheid te openen om te Kopenhagen aanbevelingsbrieven voor den
gouverneur van IJsland te verkrijgen.

Ook bemerkte ik het beruchte document, zorgvuldig weggestopt in den
geheimsten zak der brieventasch. Ik vervloekte het uit den grond van
mijn hart, en liet mijne blikken weder over het land gaan. Het was
een lange aaneenschakeling van niet zeer bezienswaardige, eentonige,
drassige en vrij vruchtbare vlakten: eene zeer gunstige landstreek
voor den aanleg van een spoorweg en bijzonder geschikt voor die rechte
lijnen, waarop de spoorwegmaatschappijen zoo gesteld zijn.

Maar de tijd was te kort, dan dat die eentonigheid mij had kunnen
vervelen, want drie uur na ons vertrek hield de trein te Kiel stil,
op een paar schreden afstands van de zee.

Daar onze bagage naar Kopenhagen bestemd was, behoefden wij er ons niet
mede bezig te houden. Toch volgde de professor ze met een ongerust
oog, terwijl zij naar de stoomboot gebracht werd. Daar verdween zij
in het ruim.

Mijn oom had in den haast de aansluiting van den spoorweg met de boot
zoo goed berekend, dat wij een geheelen dag voor ons hadden. De boot,
Ellenora genoemd, vertrok niet voor den nacht. Dit verwekte eene
koorts van negen uur, gedurende welke de lichtgeraakte reiziger
het bestuur der booten en der spoorwegen, en de regeeringen, die
zulke misbruiken duldden, naar den duivel wenschte. Ik moest met hem
medepraten, toen hij den kapitein der Ellenora daarover den mantel
uitveegde. Hij wilde dezen dwingen om oogenblikkelijk het vuur aan
te stoken. De andere liet hem praten.

Te Kiel moet er, even goed als op iedere andere plaats, een einde
aan den dag komen. Al wandelende langs de groene oevers der baai,
aan welker uiteinde het stadje zich verheft; al dwalende door de
dichte boschjes, die haar het voorkomen geven van een nest in een
bundel takken, en de villa's bewonderende, die elk voorzien zijn van
hare koudbad-inrichting, kortom, al loopende en vloekende, werd het
eindelijk tien uur des avonds.

De rookwolken der Ellenora verdeelden zich in de lucht; het dek beefde
door de schudding van den stoomketel; wij waren aan boord en bezitters
van twee kooien boven elkander in de eenige kajuit der boot.

Kwartier over tienen werden de touwen losgemaakt en de stoomer liep
snel over het donkere water van de groote Belt.

De nacht was duister; er woei eene fiksche koelte en er ging eene
hooge zee; eenige kustvuren schenen in de duisternis; later, ik weet
niet waar, flikkerde een draaiend kustlicht over de golven; dit was
alles, wat ik van dezen eersten overtocht onthield.

Des morgens te zeven uur landden wij te Korsör, een stadje op de
westkust van Seeland. Uit de boot stapten wij over op een anderen
spoorweg, die ons door een niet minder vlak land dan de velden van
Holstein voerde.

Wij moesten nog drie uur reizen, vóór wij de hoofdstad van Denemarken
bereikten. Mijn oom had den ganschen nacht geen oog gesloten. In zijn
ongeduld stiet hij, geloof ik, den waggon met de voeten voort.

Eindelijk kreeg hij de zee in het oog.

"De Sond!" riep hij uit.

Ter linkerzijde zagen wij een groot gebouw, dat een gasthuis scheen
te wezen.

"Het is een krankzinnigengesticht," zeide een onzer reisgenooten.

"Goed!" dacht ik, "in zulk eene inrichting moesten wij ons leven
eindigen. En hoe groot het ook moge wezen, toch zou dit hospitaal nog
te klein zijn om al de dwaasheid van Professor Lidenbrock te bergen."

Eindelijk, des morgens te tien uur, waren wij te Kopenhagen; de
bagage werd op een rijtuig geladen en met ons naar het hôtel de
Phoenix in Bred-Gade gebracht. Daar was een half uur mede gemoeid,
want het station is buiten de stad. Nadat mijn oom zich wat opgeknapt
had, sleepte hij mij mede. De portier van het hôtel sprak duitsch en
engelsch; maar als talenkenner ondervroeg de professor hem in goed
deensch, en in goed deensch wees die persoon hem de ligging van het
Museum van noordsche oudheden.

De directeur dezer bezienswaardige inrichting, waarin wonderen
opeengestapeld zijn, die voldoende zouden zijn om de geschiedenis des
lands op te stellen uit zijne oude steenen wapenen, zijne drink-schalen
en kleinoodiën, was een geleerde, de vriend van den consul te Hamburg,
professor Thomson.

Mijn oom had voor hem een warmen brief van aanbeveling. In het algemeen
ontvangt de eene geleerde den andere zeer slecht. Maar hier was het
anders. De heer Thomson ontving, als een dienstvaardig man, professor
Lidenbrock en zelfs diens neef zeer hartelijk. Het is bijna onnoodig
te zeggen, dat wij ons geheim voor den uitmuntenden directeur van het
Museum verzwegen. Wij wilden eenvoudig als belanglooze liefhebbers
IJsland gaan bezoeken.

De heer Thomson stelde zich geheel ter onzer beschikking en wij liepen
de kaaien af om een zeilreê schip te vinden.

Ik hoopte, dat er volstrekt geen middel van vervoer zou zijn;
maar het was zoo niet. Een kleine deensche schoener, de Valkyrie,
zou den 2den Juni naar Reikiavik onder zeil gaan. De kapitein, de
heer Bjarne, was aan boord; zijn aanstaande passagier drukte hem in
zijne vreugde driftig de hand, waarover die brave man zich een weinig
verwonderde. Hij vond het heel eenvoudig om naar IJsland te gaan,
daar het zijn beroep was. Mijn oom vond het verheven. De waardige
kapitein maakte van die geestdrift gebruik om ons dubbel te laten
betalen voor den overtocht op zijn schip. Maar wij keken zoo nauw niet.

"Zorgt Dinsdag morgen om zeven uur aan boord te zijn," zeide Bjarne,
nadat hij een goed aantal speciedaalders had opgestreken.

Wij bedankten nu den heer Thomson voor zijne vriendelijkheid en
keerden naar het hôtel de Phoenix terug.

"Dat gaat goed! dat gaat zeer goed!" herhaalde mijn oom. "Welk
een gelukkig toeval, dat wij dit zeilklaar liggend schip gevonden
hebben! Laten wij nu gaan ontbijten en dan de stad bezien."

Wij begaven ons naar Kongens-Nye-Torw, eene onregelmatige plaats,
waar zich een post bevindt met twee onschadelijk opgestelde kanonnen,
die niemand vrees aanjagen. Dicht bij, in No 5, was eene fransche
restauratie van een kok, Vincent geheeten; wij ontbeten er goed voor
den matigen prijs van vier mark per hoofd. [1]

Vervolgens vond ik er een kinderachtig vermaak in om door de
stad te wandelen; mijn oom liep overal mee, maar zag niets, noch
het onbeduidend koninklijk paleis, noch de fraaie brug uit de
zeventiende eeuw, die over het kanaal voor het Museum ligt, noch dat
verbazende, ledige praalgraf van Torwaldsen, versierd met leelijke
muurschilderingen, die de werken van dien beeldhouwer voorstellen;
noch in een vrij schoon park het bevallige kasteel Rosenburg, noch
het bewonderenswaardige beursgebouw in renaissance-stijl, noch zijn
klokketoren, vervaardigd uit de dooreengeslingerde staarten van vier
bronzen draken, noch de groote molens op de wallen welker verbazende
wieken opzwollen door den zeewind, gelijk de zeilen van een schip.

Hoe heerlijk zouden de lieve Gräuben en ik gewandeld hebben naar de
haven, waar de tweedekkers en de fregatten rustig sliepen onder hun
rood dak, langs de groene oevers der straat, door die dichte boschjes,
in wier midden de citadel zich verschuilt, welker kannonen hun zwarten
muil tusschen de takken der vlier- en wilgen-boomen uitsteken!

Maar helaas! zij was verre weg, mijn arme Gräuben, en mocht ik hopen
haar ooit weder te zien?

Al werd mijn oom niets gewaar van deze bekoorlijke plekjes, zoo
werd hij toch levendig getroffen door het gezicht van een zekeren
klokketoren op het eiland Amak, dat het zuidwestelijk gedeelte van
Kopenhagen uitmaakt.

Ik kreeg order om mede daarheen te gaan; ik stapte op eene kleine
stoomboot, die op de kanalen voer en binnen weinige oogenblikken
legde zij aan bij de dokwerf-kade.

Na eenige nauwe straten doorgegaan te zijn, waar galeiboeven, met half
gele half grauwe broeken gekleed onder den stok der onderofficieren
werkten, kwamen wij voor de Vor-Frelselskerk. Die kerk leverde niets
merkwaardigs op. Maar ziehier waarom haar vrij hooge toren de aandacht
des professors getrokken had: van het platte dak af kronkelde zich
van buiten eene trap om de spits en zijne schroeflijnen ontwikkelden
zich hoog in de lucht.

"Laten wij hem beklimmen," zeide mijn oom.

"Maar de duizeligheid?" hernam ik.

"Eene reden te meer, gij moet er aan gewennen."

"Evenwel...."

"Kom, zeg ik u, wij moeten geen tijd verspillen."

Ik moest gehoorzamen. Een oppasser, die aan de overzijde der straat
woonde, gaf ons een sleutel en de beklimming begon.

Mijn oom ging mij met vlugge schreden voor. Ik volgde hem niet zonder
angst, want ik werd zeer licht in het hoofd. Ik had noch de vastheid
der arenden, noch de gevoelloosheid hunner zenuwen.

Zoolang wij nog binnen de moerschroef waren, ging alles goed; maar
na honderd vijftig treden geklommen te zijn, sloeg de wind mij in het
gezicht; wij waren op het platte dak van den toren gekomen. Daar begon
de, met eene brooze leuning voorziene luchttrap, welker treden, die
hoe langer hoe smaller werden, tot in het oneindige schenen te klimmen.

"Ik kan er nooit komen!" riep ik uit.

"Zoudt gij bij toeval een durfniet zijn? Klim!" antwoordde de professor
onmeedoogend.

Ik moest dus wel volgen, terwijl ik mij stevig vasthield. De open lucht
bedwelmde mij; ik voelde den toren door de rukwinden slingeren; mijne
beenen wilden mij niet langer dragen; ik kroop weldra op de knieën,
toen op den buik; ik sloot de oogen; ik kreeg neiging tot braken.

Mijn oom pakte mij nu bij den kraag en zoo kwam ik eindelijk bij
den kloot.

"Zie eens!" zeide hij mij, "zie goed uit! gij moet in den afgrond
leeren zien!"

Ik moest de oogen openen. Ik bemerkte de huizen, die als het ware
platgedrukt en verbrijzeld waren door een vallend lichaam, te
midden van wolken rook. Boven mijn hoofd dreven zonderling gevormde
wolken, en door een gezichtsbedrog schenen zij mij onbeweeglijk toe,
terwijl de toren, de kloot, ik, mijn oom, met toover-snelheid werden
rondgevoerd. In de verte strekte zich aan de eene zijde het groene
veld uit; aan de andere fonkelde de zee onder een bundel stralen. De
Sond vertoonde zich bij de landpunt van Elseneur met eenige witte
zeilen, als waren het vleugels van zeemeeuwen, en in den nevel ten
oosten slingerden zich de nauwelijks zichtbare kusten van Zweden. Die
eindelooze ruimte dwarlde voor mijne oogen.

Nochtans moest ik opstaan, recht overeind blijven en uitzien. Mijne
eerste les in de duizeligheid duurde een uur. Toen het mij eindelijk
vrij stond om weder af te dalen en het stevige plaveisel der straten
te betreden, was ik stijf geworden.

"Morgen beginnen wij weder," sprak de professor.

En inderdaad, vijf dagen achtereen herhaalde ik die duizelingwekkende
oefening, en tegen wil en dank maakte ik merkbare vorderingen in de
kunst "om uit de hoogte rond te zien."



HOOFDSTUK IX


          Het Kattegat.--Skagen.--Naar het middelpunt der aarde.--Het
          handschrift van Saknussemm.--Reikiavik.--De IJslanders.


De dag van het vertrek kwam. Den vorigen avond had de vriendelijke
heer Thomson ons dringende aanbevelingsbrieven gebracht voor graaf
Trampe, gouverneur van IJsland, den heer Pictorsson, coadjutor van
den bisschop en den heer Finsen, burgemeester van Reikiavik. Warme
handdrukken waren de dank van mijn oom.

Den 2den, te zes uur des morgens, was onze kostbare bagage aan boord
van de Valkyrie. De kapitein bracht ons naar vrij nauwe hutten,
geplaatst onder een soort van roef.

"Hebben wij een goeden wind?" vroeg mijn oom.

"Een uitmuntenden," antwoordde kapitein Bjarne. "Een
zuid-oostewind. Wij zullen met den wind genoegzaam achter en met
volle zeilen de Sond verlaten."

Eenige oogenblikken later ging de schoener onder zeil in de
straat. Alle zeilen werden bijgezet; de fok, de groote bezaan,
het marszeil en het bramzeil. Een uur later scheen de hoofdstad van
Denemarken in de verre golven weg te duiken en ging de Valkyrie dicht
onder de kust van Elseneur langs. In den zenuwachtigen toestand,
waarin ik mij bevond, verwachtte ik de schim van Hamlet op den aan
legenden rijken oever te zien ronddwalen.

"Verhevene zinnelooze!" zeide ik, "gij zoudt ons zonder twijfel
toejuichen! gij zoudt ons misschien volgen om in het middelpunt van
den aardbol eene oplossing voor uwen eeuwigen twijfel te zoeken!"

Maar er verscheen niets op de oude muren; het kasteel is dan ook
veel jonger dan de heldhaftige deensche vorst. Het dient nu tot
een prachtig verblijf voor den portier dezer straat, waar jaarlijks
vijftien duizend schepen van alle natiëen doorvaren.

Het kasteel Kongborg verdween weldra in den nevel, even als de toren
van Helsingborg op den zweedschen oever en de schoener boog zacht
onder de koelten van het Kattegat.

De Valkyrie was een goed zeiler; maar met een zeilschip weet men
nooit recht, waar men op rekenen kan. Zij bracht naar Reikiavik kolen,
keukengereedschap, aardewerk, wollen kleederen en eene lading koren;
vijf zeelieden, allen Denen, maakten de geheele bemanning uit.

"Hoe lang zal de overtocht duren?" vroeg mijn oom aan den kapitein.

"Een dag of tien," antwoordde de laatste, "indien wij bij Faroër niet
te veel buien uit het noordwesten krijgen."

"Maar gij behoeft toch niet te vreezen voor te lang oponthoud?"

"Neen, mijnheer Lidenbrock! wees gerust, wij zullen tijdig genoeg
aankomen."

Tegen den avond zeilde de schoener om kaap Schagen. de noordelijkste
punt van Denemarken, voer des nachts door de Schagerrak, langs het
uiteinde van Noorwegen op de hoogte van kaap Lindesnäs en kwam in
de Noordzee.

Twee dagen daarna waren wij bij de schotsche kust op de hoogte van
Peterhead en richtte de Valkyrie den steven naar Faroër, tusschen de
Orkaden en de Shetlandsche eilanden door.

Weldra werd de schoener bespoeld door de golven van den Atlantischen
oceaan; hij moest tegen den noordewind op laveeren en bereikte niet
zonder moeite de Faroër. Den 8sten zag de kapitein Myganness, het
oostelijkste dezer eilanden; en van dat oogenblik af liep hij recht
op kaap Portland aan, op de zuidkust van IJsland gelegen.

De reis leverde niets bijzonders op. Ik stond de bezwaren der zeereis
vrij goed door; mijn oom was, tot zijn groot verdriet en nog grooter
beschaming, onophoudelijk ziek. Hij kon er dus niet aan denken om
kapitein Bjarne te ondervragen over den Sneffels, over de middelen
van gemeenschap, over de gemakkelijkste wijze van vervoer; hij moest
die ophelderingen tot zijne aankomst uitstellen en lag al dien tijd in
zijne hut, wier houten wanden kraakten door het geweldige stampen van
het schip. Ik moet bekennen, dat hij zijn lot wel een beetje verdiende.

Den 11den peilden wij kaap Portland; daar het nog dag was konden
wij den Myrdals Yocul zien, die haar beheerscht. De kaap bestaat uit
een grooten heuvel met steile hellingen, die eenzaam op het strand
zich verheft.

De Valkyrie bleef op een aanzienlijken afstand van de kust, en voer
haar in westelijke richting langs, te midden van talrijke scholen
walvisschen en haaien. Weldra vertoonde zich eene verbazende,
doorboorde rots, waar de schuimende zee met woede doorstroomde. De
Westman-eilandjes schenen uit den oceaan op te stijgen, gelijk
een handvol rotsblokken op de vloeibare vlakte heengeworpen. Van
dit oogenblik af koos de schoener het ruime sop om op een goeden
afstand kaap Reykjaness om te varen, die den westelijken hoek van
IJsland vormt.

De hoogst onstuimige zee belette mijn oom om op het dek te komen,
om die door de zuidwestewinden getande en verbrokkelde kusten te
bewonderen.

Acht en veertig uur later, na een storm doorgestaan te hebben, die den
schoener dwong om voor top en takel te loopen, peilde men ten oosten
de boei van de punt van Skagen, wier gevaarlijke rotsen zich een
aanmerkelijk eind ver onder de golven uitstrekken. Een ijslandsche
loods kwam aan boord en drie uur later ankerde de Valkyrie voor
Reikiavik in de baai van Faxa.

De professor verliet eindelijk zijne hut, wel wat bleek en ontdaan,
maar altijd vol geestdrift en met van genoegen stralende oogen.

De bevolking der stad, die bijzonder belang had bij de komst van een
schip, waaruit ieder iets verwachtte, kwam aan de baai bijeen.

Mijn oom haastte zich om zijne drijvende gevangenis, om niet te zeggen
zijn hospitaal, te verlaten. Maar voor hij het dek van den schoener
verliet, trok hij mij mede naar voren, en met den vinger wees hij mij
aan het noordelijk einde der baai een hoogen berg met twee toppen,
een dubbelen kegel met eeuwige sneeuw bedekt.

"De Sneffels!" riep hij, "de Sneffels!"

Na mij door een teeken een volstrekt stilzwijgen opgelegd te hebben,
stapte hij in het bootje, dat op hem wachtte. Ik volgde hem en weldra
betraden wij IJslands bodem.

Terstond daarop verscheen een man van een goed voorkomen en in
een generaalsuniform gekleed. Het was echter slechts een eenvoudig
overheidspersoon, de gouverneur des eilands, graaf Trampe in eigen
persoon. De professor zag spoedig met wien hij te doen had. Hij
overhandigde den gouverneur zijne brieven uit Kopenhagen, en er had
in het deensch een kort gesprek plaats, waarin ik mij volstrekt niet
mengde, en wel om eene goede reden. Maar dit eerste gesprek had dit
gevolg: graaf Trampe stelde zich geheel ter beschikking van professor
Lidenbrock.

Mijn oom werd even aardig ontvangen door den burgemeester, den heer
Finsen, gelijk de gouverneur in uniform, maar even vredelievend van
aard en betrekking.

Wat den coadjutor, den heer Pictursson aangaat, hij deed juist eene
herderlijke reis in het noorderkwartier; wij moesten er dus voorloopig
van afzien om aan hem voorgesteld te worden. Maar de heer Fridriksson,
professor in de natuurwetenschappen aan de school te Reikiavik, was
een innemend man, wiens medewerking ons zeer te stade kwam. Deze
zedige geleerde sprak slechts ijslandsch en latijn; hij bood mij
zijne diensten aan in de taal van Horatius, en ik gevoelde, dat wij
geschapen waren om elkander te begrijpen. Hij was inderdaad de eenige
met wien ik kon spreken gedurende mijn verblijf op IJsland.

Van de drie kamers, waaruit zijn huis bestond, stelde die uitmuntende
man er twee ter onzer beschikking, en weldra waren wij er met
onze bagage, over wier omvang de inwoners van Reikiavik een beetje
verwonderd waren, te huis.

"Welnu, Axel!" zeide mij mijn oom, "dat gaat goed, het moeielijkste
is achter den rug."

"Wat, het moeielijkste?" riep ik uit.

"Zonder twijfel, wij behoeven nog slechts af te dalen!"

"Als gij het zoo meent, hebt gij gelijk; maar als wij nedergedaald
zijn, zullen wij toch wel weder moeten opstijgen, denk ik?"

"O! daarover bekommer ik mij niet! Laat eens zien, ik heb geen tijd
te verliezen. Ik ga naar de bibliotheek. Misschien is er wel het
eene of andere handschrift van Saknussemm in, en dat zou ik gaarne
eens raadplegen."

"Dan ga ik intusschen de stad eens door. Zult gij dat ook niet doen?"

"O! daar geef ik niet veel om. Het merkwaardige van IJsland is niet
boven, maar onder den grond."

Ik ging weg en dwaalde doelloos rond.

In de twee straten van Reikiavik te verdwalen zou niet gemakkelijk
geweest zijn. Ik behoefde dus ook niet naar den weg te vragen,
hetgeen in de gebarentaal aan vele vergisssingen blootstelt.

De stad strekt zich op een vrij lagen en moerassigen bodem tusschen
twee heuvels uit. Een verbazende lavastroom dekt haar aan den eenen
kant en daalt zacht glooiend naar de zee. Aan den anderen kant strekt
zich de groote baai van Faxa uit, ten noorden begrensd door den
onmetelijken gletscher van den Sneffels, en waarin op dit oogenblik
alleen de Valkyrie ten anker lag. Gewoonlijk zijn de engelsche en
fransche schepen tot bescherming der visscherij op de reede geankerd;
maar zij waren juist in dienst op de oostkust des eilands.

De langste der beide straten van Reikiavik loopt evenwijdig met den
oever; daar wonen de kooplieden en winkeliers in hutten van roode op
elkander gestapelde balken; de andere straat, meer westelijk gelegen,
loopt naar een meertje, tusschen de huizen van den bisschop en andere
geen neringdoende personen.

Ik was weldra aan het einde van die doodsche en treurige wegen;
somtijds bespeurde ik wat verkleurd gras, gelijk een oud wollen tapijt,
dat door het gebruik kaal geworden is, of wel iets dat op een moestuin
geleek, welks schrale groenten, aardappelen, kool en latuw met gemak
op eene lilliputsche tafel hadden kunnen staan; eenige kwijnende
nagelbloemen trachtten ook een zonnestraaltje op te vangen.

Omtrent in het midden der, geen handeldrijvende, straat vond ik de
algemeene begraafplaats, omgeven van een aarden muur, en waarop geen
gebrek was aan ruimte. Eenige stappen verder kwam ik aan het huis
van den gouverneur, een bouwval in vergelijking van het hamburgsche
stadhuis, een paleis bij de hutten der ijslandsche bevolking.

Tusschen het meertje en de stad verhief zich de kerk, in
protestantschen smaak gebouwd en vervaardigd van verkalkte steenen,
die de vulkanen uitbraken; bij hevige westewinden kan het bijna niet
anders of haar dak van roode pannen moet afwaaien, tot groote schade
der geloovigen.

Op eene naburige hoogte bemerkte ik de nationale school, waar men,
zooals ik later van mijn gastheer vernam, hebreeuwsch, engelsch,
fransch en deensch onderwees; vier talen, waarvan ik tot mijne schande
geen enkel woord kende. Ik zou de laatste geweest zijn van de veertig
leerlingen, die deze kleine school telde, en onwaardig om met hen in
die kasten met twee afdeelingen te slapen, waarin zwakker gestellen
reeds den eersten nacht moeten stikken.

In drie uur had ik niet alleen de stad, maar ook hare omstreken
bezocht. Haar voorkomen was in het algemeen hoogst treurig. Geen
boomen, geen plantengroei was er om zoo te zeggen te zien; niets
dan de kammen der vulkanische rotsen. De hutten der IJslanders zijn
van aarde en veen gebouwd en de muren hellen binnenwaarts over; zij
gelijken op daken op den grond geplaatst. Die daken zijn betrekkelijk
vruchtbare weiden. Dank zij de warmte van de woning, groeit het gras
er vrij goed, dat men zorgvuldig in den hooitijd maait, anders zouden
de huisdieren op die groene woningen komen grazen.

Op mijn uitstapje ontmoette ik weinig inwoners; in de handeldrijvende
straat komende, zag ik het grootste deel der bevolking bezig met
kabeljouw, het voornaamste artikel van uitvoer, te drogen, te zouten
en te laden.

De mannen schenen forsch, maar traag; zij hadden wel iets van blonde
Duitschers met peinzende oogen, die zich min of meer buiten het
menschdom gevoelen; arme ballingen in dat bevrozen land opgesloten,
waarvan de natuur wel Eskimoos moest maken, daar zij hen veroordeelde
om op de grens van den poolcirkel te leven! Ik beproefde te vergeefs
een glimlachje op hun gelaat te betrappen; zij lachten somtijds door
eene soort van onwillekeurige samentrekking der spieren, maar zij
glimlachten nooit.

Hunne kleeding bestond uit een grove boezeroen van zwarte wol, in
alle Scandinavische landen bekend onder den naam van "vadmel," een
hoed met breede randen, een broek met roode bies en een stuk leder
op de wijze van schoeisel gevouwen.

De vrouwen met een treurig en lijdzaam voorkomen en een vrij lief maar
wezenloos gezicht, waren gekleed met een lijfje en een rok van donker
"vadmel;" de ongetrouwde droegen op hare kransgewijze gevlochten
haren een gebreid bruin mutsje; de getrouwde wonden om haar hoofd
een gekleurden doek, met een topsieraad van wit linnen.

Toen ik na eene fiksche wandeling weder naar het huis van den heer
Fridriksson ging, vond ik er mijn oom reeds in gezelschap van zijn
gastheer.



HOOFDSTUK X


          Leeslust der IJslanders.--Letterkunde der IJslanders.--De
          Sneffels.--Over zee of land?


Het middagmaal was gereed; het werd gulzig verslonden door professor
Lidenbrock, wiens maag door het gedwongen vasten aan boord in
een bodemloozen afgrond was veranderd. Deze meer deensche dan
ijslandsche maaltijd had op zichzelven niets bijzonders; maar onze
meer ijslandsche dan deensche gastheer herinnerde mij de helden der
aloude gastvrijheid. Het was duidelijk zichtbaar, dat wij beter bij
hem te huis waren dan hij zelf.

Het gesprek werd in de landtaal gevoerd, welke mijn oom met duitsch
en de heer Fridriksson met latijn vermengden, opdat ik het zou kunnen
volgen. Het liep over wetenschappelijke onderwerpen, zooals dat aan
geleerden past; maar professor Lidenbrock was uiterst behoedzaam, en
zijne oogen bevalen mij bij iederen volzin een volstrekt stilzwijgen
aan betreffende onze toekomstige plannen.

Allereerst vroeg de heer Fridriksson mijn oom naar de uitkomsten
zijner nasporingen in de bibliotheek.

"Uwe bibliotheek," riep de laatste, "bestaat slechts uit geschonden
boeken op bijna ledige planken!"

"Wat!" riep de heer Fridriksson, "wij bezitten acht duizend
deelen, waaronder vele kostbaar en zeldzaam zijn, werken in de
oude Scandinavische taal, en al het nieuws, waarvan Kopenhagen ons
jaarlijks voorziet."

"Waar zitten die acht duizend deelen dan? Ik...."

"O, mijnheer Lidenbrock! zij gaan het gansche land door; men heeft
smaak voor de studie op ons oud bevrozen eiland! Geen boer, geen
visscher zult gij aantreffen, of hij kan lezen en leest. Wij denken,
dat de boeken niet bestemd zijn om te beschimmelen achter een ijzeren
traliehek, ver van de blikken der nieuwsgierigen, maar om versleten
te worden onder de oogen der lezers. Ook gaan die deelen van hand tot
hand, doorbladerd, gelezen en herlezen, en dikwijls komen zij eerst
na één of twee jaar weder op hunne plank terecht."

Met zekere spijt antwoordde mijn oom: "Vreemdelingen intusschen...."

"Wat zou dat! De vreemdelingen hebben hunne bibliotheek te huis, en
voor alles moeten onze boeren leeren. Ik herhaal het, de liefde voor
de studie zit in het ijslandsche bloed. Zoo hebben wij in 1816 een
letterkundig genootschap opgericht, dat goed gaat; vreemde geleerden
stellen er eene eer in om er toe te behooren; het geeft boeken uit,
bestemd voor de opvoeding onzer landgenooten en bewijst ware diensten
aan het land. Als gij één onzer correspondeerende leden wilt zijn,
mijnheer Lidenbrock! zult gij ons het grootste genoegen doen."

Mijn oom, die reeds lid was van een honderdtal geleerde genootschappen,
nam het aanbod zoo goedgunstig aan, dat de heer Fridriksson er door
getroffen werd.

Deze hernam: "Wees nu zoo goed mij de boeken op te noemen, die
gij in onze bibliotheek gehoopt hadt te vinden; misschien zal ik u
dienaangaande inlichtingen kunnen geven."

Ik zag mijn oom aan. Hij aarzelde om te antwoorden. Dat raakte
rechtstreeks zijne plannen. Na eenig nadenken besloot hij echter
te spreken.

"Mijnheer Fridriksson!" zeide hij, "ik wilde weten, of gij onder de
oude werken ook die van Arne Saknussemm bezit?"

"Arne Saknussemm!" antwoordde de reikiaviksche hoogleeraar; "gij wilt
spreken van dien geleerde uit de zestiende eeuw, die tegelijk een
groot natuurkundige, een groot goudmaker en een groot reiziger was?"

"Juist!"

"Een van de sieraden der ijslandsche letterkunde en wetenschap?"

"Zoo als gij zegt."

"Een der vermaardste mannen?"

"Ik stem het toe."

"En wiens vermetelheid zijn vernuft evenaarde?"

"Ik zie, dat gij hem goed kent."

Mijn oom was buiten zich zelven van vreugde, toen hij zoo over zijn
held hoorde spreken. Hij verslond den heer Fridriksson met de oogen.

"Welnu!" vraagde hij, "zijne werken?"

"Ach! zijne werken bezitten wij niet."

"Hoe! op IJsland?"

"Zij bestaan noch op IJsland noch ergens anders."

"En waarom niet?"

"Omdat Arne Saknussemm wegens ketterij werd vervolgd en zijne werken
in 1573 te Kopenhagen door beulshanden werden verbrand."

"Zeer goed! In orde!" riep mijn oom tot groote ergernis van den
professor in de natuurwetenschappen.

"Wat zegt gij daar?" vroeg deze.

"Ja! alles wordt duidelijk, alles staat in verband, alles is
opgehelderd, en nu begrijp ik, waarom Saknussemm, op den index
geplaatst en gedwongen om de ontdekkingen van zijn vernuft te
verbergen, onder een onverstaanbaar geheimschrift het geheim...."

"Welk geheim?" vraagde de heer Fridriksson driftig.

"Een geheim, dat ... waarvan...." antwoordde mijn oom aarzelend.

"Hebt gij misschien het een of ander bijzonder document?" hernam
onze gastheer.

"Neen ... Het was slechts eene veronderstelling."

"Goed," hernam de heer Fridriksson, die de vriendelijkheid had er
niet verder op aan te dringen, toen hij de verwarring van zijn gast
zag. "Ik hoop," voegde hij er bij, "dat gij ons eiland niet zult
verlaten, voor gij uit zijn delfstoffelijken rijkdom geput hebt?"

"Zeker niet," antwoordde mijn oom; "maar ik kom wat laat; zijn hier
reeds geleerden geweest?"

"Ja, mijnheer Lidenbrock! de arbeid van de heeren Olafsen en
Povelsen, op bevel des konings verricht, de studiën van Troïl,
de wetenschappelijke zending van de heeren Gaimard en Robert aan
boord van de fransche korvet la Recherche [2], en onlangs nog de
waarnemingen der fransche geleerden op het fregat la Reine Hortense,
hebben de kennis van IJsland zeer vermeerderd. Maar, geloof mij,
er is nog wel wat te doen."

"Denkt gij?" vroeg mijn oom met een onnoozel gezicht, terwijl hij
zijn best deed om het flikkeren zijner oogen te matigen.

"Ja! Wat al ter nauwernood bekende bergen, gletschers en vulkanen zijn
er nog te bestudeeren! Zonder ver weg te gaan, ziet gij dien berg,
die zich aan den gezichteinder verheft? dat is de Sneffels."

"Zoo!" sprak mijn oom, "de Sneffels."

"Ja een der merkwaardigste vulkanen, wiens krater men zelden bezoekt."

"Een uitgebrande?"

"O, al sedert vijf honderd jaar."

"Welnu!" antwoordde mijn oom, die zenuwachtig zijne beenen over
elkander sloeg om niet van zijn stoel op te springen, "ik heb wel lust
om mijne geologische studiën te beginnen met dien Seffel ... Fessel
... hoe zegt gij?"

"Sneffels," hernam de uitmuntende heer Fridriksson.

Dit gedeelte van het gesprek was in het latijn gevoerd; ik had alles
verstaan en kon mij moeielijk goed houden, toen ik zag, hoe mijn
oom zijne aan alles zichtbare tevredenheid bedwong; hij zette een
onschuldig gezicht, dat wel op het grijnzen van een ouden duivel
geleek.

"Ja!" sprak hij, "mijn besluit is door uw gezegde bepaald; wij zullen
beproeven dien Sneffels te bestijgen, misschien wel zijn krater
te bestudeeren!"

"Het spijt mij zeer," antwoordde de heer Fridriksson, "dat mijne
bezigheden mij niet toelaten mij te verwijderen; ik zou u met genoegen
en nut vergezeld hebben."

"O, neen! o neen!" antwoordde mijn oom driftig; "wij willen niemand
lastig vallen, mijnheer Fridriksson! ik bedank u hartelijk. De
tegenwoordigheid van een geleerde zoo als gij zou zeer nuttig geweest
zijn, maar de plichten van uw ambt...."

Ik vertrouw, dat onze gastheer in de onschuld zijner ijslandsche ziel
de grove spotternij mijns ooms niet begreep.

"Ik keur het zeer goed, mijnheer Lidenbrock!" zeide hij, "dat gij met
dien vulkaan begint; gij zult daar een rijken oogst van wetenswaardige
waarnemingen inzamelen. Maar zeg eens, hoe denkt gij het schiereiland
van den Sneffels te bereiken?"

"Over zee door de baai over te steken. Dat is de kortste weg."

"Ongetwijfeld, maar gij kunt dien onmogelijk nemen."

"Waarom?"

"Omdat er te Reikiavik geene enkele boot is."

"Duivels!"

"Gij moet de kust volgen en over land gaan. Dat is langer maar
belangwekkender."

"Goed. Dan zal ik mij van een gids trachten te voorzien."

"Ik kan u er een verschaffen."

"Een vertrouwd verstandig persoon?"

"Ja! een bewoner van het schiereiland. Het is een eiderganzenjager,
een zeer bekwaam man, over wien gij tevreden zult zijn. Hij spreekt
goed deensch."

"En wanneer kan ik hem spreken?"

"Morgen, als gij wilt."

"Waarom niet van daag?"

"Omdat hij eerst morgen komt."

"Tot morgen dan!" antwoordde mijn oom zuchtend.

Dit belangrijke gesprek eindigde eenige oogenblikken later
met de warme dankbetuigingen van den duitschen professor aan den
ijslandschen. Gedurende dit middagmaal had mijn oom belangrijke dingen
vernomen, o.a. de geschiedenis van Saknussemm, de reden van zijn
geheimzinnig document, dat zijn gastheer hem niet op zijn tocht zou
vergezellen, en dat den volgenden dag een gids ter zijner beschikking
zou zijn.



HOOFDSTUK XI


          Eiderganzen.--Hans Bjelke.--Toestel van
          Rhumkorff.--Reisvoorraad.--Uitrusting voor den tocht.


Des avonds deed ik eene kleine wandeling langs den oever van Reikiavik
en kwam vroeg t'huis om mij neder te leggen in mijne bedstede van
ruwe planken, waarin ik rustig sliep.

Toen ik ontwaakte, hoorde ik mijn oom druk spreken in de aangrenzende
kamer. Ik stond dadelijk op en haastte mij om naar hem toe te gaan.

Hij sprak deensch met een grooten, fiks gebouwden man. Die groote
kerel moest buitengewoon sterk zijn. Zijne zacht blauwe oogen en zijn
zeer groot en vrij openhartig gelaat schenen mij schrander toe. Lange
haren, die zelfs in Engeland voor rosachtig zouden doorgegaan zijn,
vielen op zijne breede schouders. Deze inboorling was vlug in zijne
bewegingen, maar hij maakte weinig drukte met zijne armen, als een man,
die de gebarentaal niet kende of minachtte. Alles teekende in hem een
volmaakt kalm, niet traag maar rustig gestel. Men gevoelde, dat hij
niemand iets vroeg, dat hij werkte, als hij lust had, en dat in deze
wereld zijne wijsbegeerte noch verwonderd noch verstoord kon worden.

Ik maakte de verschillende zijden van dit karakter op uit de
wijze waarop de IJslander den stortvloed van woorden van mijn oom
aanhoorde. Hij bleef met over elkander geslagen armen staan te
midden van de menigvuldige gebaren van mijn oom; om te ontkennen
draaide hij zijn hoofd van de linker- naar de rechterzijde; hij boog
het om te bevestigen, maar zoo weinig, dat zijne lange haren zich
nauwelijks bewogen; hij dreef de spaarzaamheid zijner bewegingen tot
vrekkigheid toe.

Voorzeker, uit het voorkomen van dien man zou ik nooit zijn beroep
van jager opgemaakt hebben; hij moest wel het wild niet verschrikken,
maar hoe kon hij het betrappen?

Alles werd opgehelderd, toen de heer Fridriksson mij vertelde, dat
die bedaarde man slechts een "jager van eiderganzen" was, een vogel,
wiens dons den grootsten rijkdom des eilands uitmaakt. Dit dons heet
ook eiderdons, en er is niet veel moeite noodig om het te verzamelen.

In het begin van den zomer bouwt het wijfje van den eider, eene
mooie ganzensoort, haar nest onder de rotsen der fjörds [3], waarmede
de kust omringd is; als dit nest voltooid is, bekleedt zij het met
fijne veertjes, die zij uit hare borst plukt. Dadelijk komt de jager
of liever de koopman, plundert het nest en het wijfje gaat weder
aan het werk; dat duurt zoo lang, als zij nog dons heeft. Als zij
zich geheel kaal heeft geplukt, trekt het mannetje op zijne beurt
zich de veeren uit. Maar, daar het harde en grove pluksel van dezen
geene handelswaarde heeft, neemt de jager de moeite niet om hem het
bed voor zijn broedsel te ontstelen; het nest wordt dus voltooid,
het wijfje legt hare eieren, de jongen komen uit, en het volgende
jaar begint de oogst van het eiderdons weder.

Daar nu de eider niet de steile rotsen kiest om het nest te bouwen,
maar veeleer de toegankelijke en vlakke rotsen, die in zee uitloopen,
kon de ijslandsche jager zijn beroep zonder groote inspanning
uitoefenen. Het was een boer, die zijn oogst niet behoefde te zaaien
noch te maaien, maar slechts binnen te halen.

Die deftige, onverschillige en stilzwijgende man heette Hans Bjelke;
hij kwam op de aanbeveling van den heer Fridriksson. Hij was onze
aanstaande gids. Zijne manieren staken merkelijk af bij die van
mijn oom.

Toch werden zij het gemakkelijk eens. Geen van beiden zag op het
geld; de een was gereed om aan te nemen wat men hem bood, de ander
om te geven wat hem gevraagd werd. Nooit werd een koop gemakkelijker
gesloten.

Er werd afgesproken, dat Hans ons geleiden zou naar het dorp Stapi,
op de zuidkust van het schiereiland van den Sneffels gelegen, aan
den voet van den vulkaan. Over land zou de afstand omtrent twee en
twintig mijl bedragen, eene reis die men, naar het gevoelen van mijn
oom, in twee dagen kon doen.

Maar toen hij vernam, dat het deensche mijlen waren, elk van vier en
twintig duizend voet, moest hij zijne berekening veranderen en wegens
den slechten toestand der wegen op zeven of acht dagen reis rekenen.

Vier paarden zouden ter zijner beschikking gesteld worden: twee om
hem en mij te dragen, twee anderen voor onze bagage. Hans zou naar
gewoonte te voet gaan. Hij kende dit gedeelte van de kust volkomen
en beloofde den kortsten weg te zullen nemen.

Zijne verbintenis met mijn oom verstreek niet bij onze aankomst te
Stapi: hij bleef in zijn dienst, al den tijd die noodig was voor zijne
wetenschappelijke tochten, voor eene belooning van drie rijksdaalders
[4] per week. Alleen werd uitdrukkelijk bepaald, dat die som den gids
iederen Zaterdag avond zou uitbetaald worden; dit was de voorwaarde
sine qua non van zijne verbintenis.

Het vertrek werd bepaald op den 16den Juni. Mijn oom wilde den jager
zijn godspenning geven, maar deze weigerde kortaf.

"Efter," zeide hij.

"Later," voegde de professor mij tot opheldering toe.

Zoodra het verdrag gesloten was, ging Hans onmiddelijk weg.

"Een ferme vent!" riep mijn oom, "maar hij vermoedt geenszins welke
vreemde rol de toekomst voor hem heeft weggelegd."

"Vergezelt hij ons dan....?"

"Ja, Axel! tot in het middelpunt der aarde."

Acht en veertig uur bleven ons nog over; tot mijn leedwezen moest ik ze
aan onze toebereidselen besteden; wij hadden al ons verstand noodig om
ieder voorwerp op de voordeeligste wijze te schikken, de instrumenten
aan den eenen kant, de wapenen aan den anderen, de gereedschappen in
dit pak, de levensmiddelen in dat. In alles vier groepen.

De instrumenten bestonden uit:

1e Een honderdgradigen thermometer van Eigel, doorloopende tot honderd
vijftig graad, hetgeen mij te veel of niet genoeg toescheen. Te veel,
indien de omringende warmte zoo hoog moest klimmen, in welk geval
wij gebraden zouden worden. Niet genoeg, als het er op aankwam om
den warmtegraad van bronnen of van smeltende stoffen te meten.

2e Een luchtdichtheidsmeter met verdichte lucht, ingericht om
luchtdrukkingen aan te wijzen, hooger dan die van den dampkring op
den waterspiegel. De gewone barometer zou ook niet voldoende geweest
zijn, daar de drukking der lucht moest toenemen in evenredigheid van
onze daling beneden de oppervlakte der aarde.

3e Een tijdmeter van Boissionnas Junior te Genève, juist geregeld
naar den middagcirkel van Hamburg.

4e Twee kompassen voor de helling en de afwijking.

5e Een nachtkijker.

6e Twee toestellen van Ruhmkorff, die door middel van een electrischen
stroom een zeer draagbaar, veilig en weinig plaats innemend licht gaven
[5].

De wapenen bestonden uit twee karabijnen van Purley More en Co. en
uit twee revolvers van Colt. Waartoe die wapenen? Wij hadden toch
geene wilden noch verscheurende dieren te vreezen, denk ik. Maar mijn
oom scheen evenveel prijs te stellen op zijn tuighuis als op zijne
instrumenten, vooral op eene aanzienlijke hoeveelheid schietkatoen,
dat onaantastbaar is door de vochtigheid en in uitzettingsvermogen
het gewone kruit verre overtreft.

De gereedschappen bestonden uit twee breekijzers, twee houweelen, eene
touwladder, drie met ijzer beslagen stokken, eene bijl, een hamer,
een dozijn ijzeren wiggen en bouten en lange touwen met knoopen. Dat
maakte een aardig pak uit, want de ladder was drie honderd voet lang.

Eindelijk kwamen de levensmiddelen; het pak was niet groot,
maar geruststellend; want ik wist dat het aan geperst vleesch en
scheepsbeschuit voorraad voor zes maanden bevatte. De drank bestond
alleen uit jenever, water was er volstrekt niet; maar wij hadden
waterflesschen en mijn oom rekende op de bronnen om ze te vullen;
de bedenkingen, die ik in het midden had gebracht betreffende hare
hoedanigheid, haar warmtegraad, en zelfs haar gemis, waren zonder
gevolg gebleven.

Om de nauwkeurige opsomming onzer reisartikelen te voltooien noem
ik nog eene draagbare apotheek, bevattende scharen met stompe
lemmeten, spalken voor breuken, een stuk lint van ongewasschen
garen, zwachtels en kompressen, kleefpleisters, een laat-bekken,
alle schrik aanjagende voorwerpen; daarenboven een aantal fleschjes,
bevattende aardappelen-siroop, wondheelende alcohol, vloeibaar
azijnzuur lood, azijn en ammoniac, alle artsenijen, wier gebruik
niet zeer geruststellend is; eindelijk, de stoffen noodig voor de
toestellen van Ruhmkorff.

Mijn oom had ook gezorgd voor een voorraad tabak, jachtkruit en zwam,
zoowel als voor een lederen gordel, dien hij om de middel droeg, en
waarin zich eene voldoende hoeveelheid goud- en zilvergeld en papier
bevond. Goede schoenen, waterdicht gemaakt door een overtreksel
van teer en gomelastiek, waren ten getale van zes paar bij de
gereedschappen gepakt.

"Zoo gekleed, geschoeid en uitgerust is er geene reden, waarom wij
niet heel ver zouden gaan," zeide mijn oom.

De dag van den 14den werd geheel besteed met die verschillende
voorwerpen te schikken. Des avonds aten wij bij graaf Trampe, in
gezelschap van den burgemeester van Reikiavik en van dokter Hyaltalin,
den grooten geneesheer des lands. De heer Fridriksson was niet onder
de gasten; ik vernam later dat de gouverneur en hij overhoop lagen
over eene zaak van bestuur en elkander niet bezochten. Ik had dus
geene gelegenheid om een woord te begrijpen van hetgeen op dit half
officieele maal gesproken werd. Ik merkte alleen op, dat mijn oom
den ganschen tijd door praatte.

Des anderendaags den 15den, waren de toebereidselen afgeloopen. Onze
gastheer vereerde den professor een aangenaam geschenk door hem eene
kaart van IJsland te overhandigen, die veel juister was dan die van
Henderson; de kaart van Olaf Nikolas Olsen, op de schaal van 1/480000
en uitgegeven door het ijslandsche genootschap van letterkunde,
naar den landmeetkundigen arbeid van den heer Scheel Frisac en de
plaatselijke opnemingen van den heer Björn Gumlangsonn. Het was een
kostbaar document voor een delfstofkundige.

De laatste avond werd doorgebracht in een vertrouwelijk praatje met den
heer Fridriksson, voor wien ik eene levendige sympathie had opgevat;
op het gesprek volgde een vrij onrustige slaap, voor mij ten minste.

Te vijf uur des ochtends werd ik wakker door het gehinnik van vier
paarden, die onder mijn venster fier trappelden. Ik kleedde mij haastig
en ging op straat. Daar bracht Hans het overschot onzer bagage op den
wagen, zonder zich om zoo te zeggen te bewegen. Toch werkte hij met
eene ongewone behendigheid. Mijn oom maakte veel drukte maar voerde
niets uit, en de gids scheen zich weinig om zijne aanbevelingen
te bekommeren.

Alles was te zes uur afgeloopen. De heer Fridriksson drukte ons de
hand. Mijn oom bedankte hem zeer hartelijk in het ijslandsch voor
zijne vriendelijke gastvrijheid. Ik voor mij uitte in mijn sierlijkst
latijn een hartelijken groet; daarop zetten wij ons in den zadel,
en de heer Fridriksson riep mij tot laatste afscheid dezen dichtregel
toe, dien Virgilius voor ons, met den weg onbekende reizigers, scheen
geschreven te hebben:

Et quacumque viam dederit fortuna sequamur, d.i. Laat ons den weg
volgen, waarheen de fortuin ons zal leiden.



HOOFDSTUK XII


          Aanvang van den tocht.--Door IJsland.--Het vlek Gufunus.
          --Overtocht van den Fjörd.


Toen wij vertrokken, was de lucht betrokken, maar het weder vast. Wij
hadden noch afmattende warmte noch plasregens te vreezen. Het was
juist goed weder voor reizigers.

Het genoegen, te paard een onbekend land door te trekken, maakte,
dat ik het zoo nauw niet nam met het begin der onderneming. Ik genoot
ten volle het geluk van den reiziger, met betrekking tot vervulde
wenschen en vrijheid. Ik begon de zaak anders in te zien.

"Wat waag ik ook," zeide ik bij mij zelven, "door het merkwaardigste
land te bereizen, een zeer belangrijken berg te beklimmen, en in het
ergste geval op den bodem van een uitgebranden krater af te dalen? Het
is duidelijk, dat die Saknussemm niets anders gedaan heeft. Wat nu
het bestaan aangaat van eene galerij, die op het middelpunt van den
aardbol uitloopt, het is louter verbeelding, stellig onmogelijk! Wat
er dus voor goeds in dezen tocht is, wil ik opmerken en er niet veel
over redeneeren!"

Nauwelijks had ik zoo nagedacht of wij hadden Reikiavik reeds achter
den rug.

Hans ging voorop met een snellen, gelijkmatigen en vasten pas. De
twee paarden, die onze bagage droegen, volgden hem, zonder dat men
ze behoefde te sturen. Vervolgens kwamen mijn oom en ik, en waarlijk
zonder eene al te slechte figuur te maken op onze kleine maar sterke
dieren.

IJsland is een der grootste eilanden van Europa; het heeft veertien
honderd mijl oppervlakte en telt slechts zestig duizend inwoners. De
aardrijkskundigen hebben het in vier deelen verdeeld, en wij moesten
bijna in eene schuine richting het zuidwestelijke gedeelte, "Sudvestr
Fjordungr" doortrekken.

Zoodra wij Reikiavik verlieten, had Hans onmiddellijk de kust der
zee gevolgd; wij trokken door schrale weiden, die haar best deden
om groen te zijn, maar het geel slaagde beter. De rimpelige toppen
der trachietmassa's aan den gezichteinder hadden door de oostelijke
nevels een stomp voorkomen; somwijlen schitterden eenige hoopen
sneeuw, het verspreide licht samentrekkende, op de hellingen der
verwijderde toppen; eenige stouter zich verheffende pieken boorden
door de grauwe wolken en verschenen weder boven de drijvende dampen,
gelijk aan klippen, die in de bovenlucht opdoken.

Dikwijls richtten die ketenen van dorre rotsen zich zeewaarts en
drongen zij tot in de weiden door, maar er bleef toch altijd ruimte
genoeg om voorbij te rijden. Ook kozen onze paarden uit instinct de
gunstigste plekken, zonder een oogenblik hun loop te vertragen. Mijn
oom had niet eens de troost om zijn rijdier met de stem of de zweep
aan te vuren; hij had geen recht om ongeduldig te zijn. Ik kon een
glimlach niet bedwingen, als ik dien grooten man op zijn paardje zag
zitten, en daar zijne lange beenen langs den grond sleepten, geleek
hij op een Centaurus met zes voeten.

"Een goed beest! een goed beest!" zeide hij. "Gij zult zien, Axel! dat
geen paard het ijslandsche in schranderheid overtreft; sneeuw, stormen,
onbegaanbare wegen, rotsen, gletschers, niets houdt het tegen. Het is
moedig, matig, voorzichtig. Nooit een mispas, nooit een terugtred. Als
er eene rivier of een fjörd moet overgetrokken worden, en dat zal
nog al eens gebeuren, zult gij zien, hoe het zonder aarzelen te water
gaat, gelijk een tweeslachtig dier; en den tegenoverliggenden oever
bereikt! Maar wij moeten het niet te veel aanzetten; wij zullen het
laten begaan, en dan zullen wij zeker door elkander per dag tien uur
gaans afleggen."

"Wij, daar twijfel ik niet aan," antwoordde ik, "maar de gids?"

"O! daarover bekommer ik mij niet. Die lieden loopen, zonder dat zij
het merken, en deze beweegt zich zoo weinig, dat hij niet moe kan
worden. Als het noodig is, zal ik hem echter mijn paard afstaan. Ik
zou spoedig kramp krijgen, als ik niet eenige beweging nam. De armen
gaan goed, maar men moet ook aan de beenen denken."

Intusschen reden wij stevig door; het land was reeds bijna
onbewoond. Hier en daar vertoonde zich eene afgelegene hoeve, een
alleenstaande "boer" [6], van hout, aarde en lavabrokken gemaakt,
als een bedelaar aan den rand van een hollen weg. Die vervallen hutten
zagen er uit, alsof zij het mededoogen der voorbijgangers afsmeekten,
en bijna zou men haar eene aalmoes geschonken hebben. In dat land
waren volstrekt geene wegen, zelfs geene voetpaden, en de plantengroei,
hoe gering ook, had weinig tijds noodig om de voetstappen der zeldzame
reizigers uit te wisschen.

Toch telde dit gedeelte der provincie, dicht bij de hoofdstad, mede
onder de bewoonde en bebouwde streken van IJsland. Wat zouden dan de
streken zijn, die nog woester waren dan deze woestijn? Op een weg van
een half uur gaans hadden wij nog geen boer voor de deur zijner hut
zien staan, noch een wilden herder ontmoet, die eene kudde weidde,
welke minder wild was dan hij, niets anders dan eenige verlatene
koeien en schapen. Wat zouden dan de gewesten zijn, die geschud en
het onderste boven gekeerd waren door de uitbarstingen, veroorzaakt
door de vulkanische ontploffingen en onderaardsche schokken?

Wij zouden ze later leeren kennen; maar de kaart van Olsen raadplegende
zag ik, dat men ze vermeed door den kronkelenden oever te volgen;
de groote vulkanische beweging heeft zich inderdaad meer tot het
middengedeelte des eilands bepaald; daar hebben de horizontale lagen
van opeengestapelde rotsen, in het scandinavisch "trapps" genoemd,
de strooken trachiet, de uitgebraakte basalt, de tufsteen en al de
vulkanische ophoopingen van verschillende delfstoffen, de stroomen
lava en smeltend porfier, een onnatuurlijk verschrikkelijk land
gevormd. Ik vermoedde toen geenszins, welk schouwspel ons wachtte
op het schiereiland van den Sneffels, waar die verwoestingen eener
woedende natuur een vreeselijken bajert vormen.

Twee uur na ons vertrek van Reikiavik kwamen wij in het vlek Gufunes,
"aoalkirkja" of hoofdkerk genoemd. Het leverde niets bijzonders
op. Het bestond uit slechts weinige huizen, nauwelijks voldoende om
een duitsch gehucht te vormen.

Hans hield een half uur stil, deelde ons sober ontbijt, antwoordde met
ja en neen op de vragen van mijn oom betreffende den toestand van den
weg, en toen men hem vroeg, waar hij den nacht dacht door te brengen,
antwoordde hij alleen: "Gardär."

Ik raadpleegde de kaart om te zien wat Gardär was. Ik zag eene
buurt van dien naam aan de oevers van den Hvalfjörd, vier mijlen van
Reikiavik. Ik toonde het mijn oom.

"Niet meer dan vier mijlen!" zeide hij. "Vier mijlen van de twee en
twintig! Dat is eene mooie wandeling!"

Hij wilde den gids eene aanmerking maken, die echter zonder hem te
antwoorden den kop der paarden greep en zich weder op weg begaf.

Drie uur later moesten wij, steeds over het ontkleurde gras der
weide rijdende, den Kollafjörd omtrekken, welke omweg gemakkelijker
en korter was dan eene vaart over die golf; kort daarop kwamen wij
in een "pingstaoer," eene plaats met gemeentelijk rechtsgebied,
Ejulberg genoemd, welker klok twaalf uur zou geslagen hebben, indien
de ijslandsche kerken rijk genoeg waren om een uurwerk te bezitten;
maar zij gelijken zeer op hare gemeenteleden, die geene horloges
hebben en het er buiten doen.

Daar werden de paarden gevoederd, en nu brachten zij ons langs een
nauw pad tusschen eene rij heuvels en de zee in eens door naar de
"aoalkirkja" Brantär en eene mijl verder te Saurböer, eene "annexia" of
bijbehoorende kerk, gelegen op den zuidelijken oever van den Hvalfjörd.

Het was toen vier uur in den namiddag, wij hadden vier mijlen (acht
uur gaans) afgelegd.

De fjörd was te dezer plaatse minstens eene halve mijl breed; de
baren braken met veel geraas op de spitse rotsen; de golf verwijdde
zich tusschen rotswanden, eene soort van steile drie duizend voet
hooge helling, opmerkenswaardig door hare bruine lagen, gescheiden
door beddingen van min of meer roodachtigen tufsteen. Hoe groot de
schranderheid onzer paarden ook ware, voorspelde ik mij toch weinig
goeds van den overtocht over een waren zeearm, bewerkstelligd op den
rug van een viervoetig dier.

"Als zij schrander zijn," zeide ik, "zullen zij den overtocht niet
beproeven. In allen gevalle zal ik in hunne plaats schrander zijn."

Maar mijn oom wilde niet wachten; hij gaf zijn paard de sporen en
reed naar den oever. Het dier rook de golven en bleef staan; mijn oom,
die zijn eigen instinct had, dreef het voorwaarts. Het paard weigerde
op nieuw en schudde den kop. Nu volgden vloeken en zweepslagen,
beantwoord door het achteruitslaan van het paard, dat zijn ruiter uit
het zadel begon te werken; eindelijk liep het paardje, zijne pooten
uitstrekkende, tusschen de beenen van den professor weg en liet hem op
twee steenen aan den oever staan, gelijk het colossusbeeld van Rhodus.

"O, vervloekt dier!" riep de ruiter, die plotseling in een voetganger
veranderd was en zoo beschaamd stond als een cavalerie-officier,
dien men voor een voetknecht houdt.

"Färja," zeide de gids, hem op den schouder kloppende.

"Wat! eene pont?"

"Der!" antwoordde Hans, hem eene schuit wijzende.

"Ja!" riep ik, "daar is eene pont."

"Dat hadt gij wel eerder kunnen zeggen! Welnu, vooruit!"

"Tidvaiten," hernam de gids.

"Wat zegt hij?"

"Hij zegt vloed," antwoordde mijn oom, het deensche woord voor mij
vertalende.

"Wij moeten zeker op den vloed wachten?"

"Förblda?" vroeg mijn oom.

"Ja!" antwoordde Hans.

Mijn oom stampvoette, terwijl de paarden zich naar de pont begaven.

Ik begreep volkomen de noodzakelijkheid om een zeker oogenblik van
het getij af te wachten om den tocht over den fjörd te ondernemen,
dat waarop de zee, tot haar hoogste punt geklommen, stil is. Dan
is de werking van vloed en ebbe niet merkbaar en de pont loopt geen
gevaar van of op den bodem der golf of in den vollen oceaan gesleept
te worden.

Het gunstige oogenblik kwam eerst des avonds te zes uur; mijn oom,
ik, de gids, twee veerlieden en de vier paarden hadden plaats genomen
in eene soort van vrij slecht platboomd vaartuig. Gewoon als ik was
aan de veerstoombooten op de Elbe, vond ik de riemen der schippers
onhandige werktuigen. Meer dan een uur ging er heen met het oversteken
van den fjörd; maar de overtocht werd toch zonder letsel volbracht.

Een half uur later bereikten wij de "aoalkirkja" Gardär.



HOOFDSTUK XIII


          Het huis van een boer.--De IJslandsche vrouw.--Gastvrij
          onthaal.--IJslandsche hartelijkheid.--Melaatschen.


Het had donker moeten worden, maar onder den vijfenzestigsten
breedtegraad kon het daglicht der poolgewesten mij niet verwonderen;
op IJsland gaat de zon gedurende de maanden Juni en Juli niet onder.

De warmte was echter afgenomen; ik was koud en had vooral
honger. Welkom was ons de "boër", die zich gastvrij tot onze ontvangst
opende.

Het was het huis van een boer, maar op het punt van gastvrijheid was
het evenveel waard als dat van een koning. Bij onze komst stak de
eigenaar ons zijne hand toe, en zonder verdere plichtplegingen gaf
hij ons een teeken om hem te volgen.

Te volgen, zeg ik, want het zou onmogelijk geweest zijn om naast hem
te gaan. Een lange, nauwe, donkere gang verleende den toegang tot deze
woning, gebouwd van ter nauwernood bewerkte balken, en gaf gelegenheid
om in de kamer